Soojin Moon trots als stijfkopje

Madama Butterfly van G. Puccini. Opera Zuid/F. Bollon. Tournee t/m 5/7. Info: www.operazuid.nl.

Opera Zuid, Nederlands kleinste operagezelschap, kreeg deze week als een van de weinige geen kanttekening van de Raad voor Cultuur. Onmisbaar en verfrissend, luidde het oordeel. En Opera Zuid bekrachtigt dat nu met een geweldige productie van Madama Butterfly.

Als Opera Zuid één ding kan dan is het tonen hoe weinig er nodig is voor een meeslepende opera. Minimalistisch is het decor waarin de 15-jarige geisha Butterfly ‘trouwt’ met de Amerikaanse marinier Pinkerton. Voor hem betekent het een avondje legaal de liefde bedrijven, voor haar een nieuw leven. Als Pinkerton drie jaar later terugkomt, nu met zijn echte echtgenote, heeft zijn kindvrouwtje met hun liefdesbaby non stop zitten wachten. Butterfly pleegt dus harikiri, want het kind moet mee naar Amerika.

Een vlindervormig houten vlonder – meer is het decor niet in de productie van Frank van Laecke. Maar het beeld, met daarachter projecties van Japanse bergluchten, bevredigt en er is veel liefde gestoken in een gedetailleerde personenregie. Dat Pinkerton een lomperik is weten we al als hij zich geërgerd terugtrekt uit poseersessies voor de trouwfoto. En dat Butterfly een stijfkopje is weet de Koreaanse sopraan Soojin Moon even treffend uit te drukken: vanaf het begin ademt haar présence trots.

Ook vocaal is deze productie zeer geslaagd. Niet alleen de krachtige Moon is vervoerend in ernst en liefde, ook Adriano Graziani (Pinkerton) is een vondst met zijn licht, kleurrijk geluid. Memorabele bijrollen zijn er van Marcel van Dieren (consul) en Karin Strobos (Suzuki). Het Brabants Orkest speelt niet overal spatgelijk, maar dirigent Bollon vlamt, sleept mee en weet hoe je sensualiteit tovert.

Butterfly is een tearjerker, en wel een zeer effectieve als een productie zodanig klopt. Het slotbeeld, een klaterende stortbui van rijstkorrels die voordien sensualiteit symboliseerden, is onvergetelijk.