Scattende Spalding sprankelt

Esperanza Spalding. Gehoord: 24/5 Paradiso, Amsterdam. ****

Esperanza Spalding uit Portland is een klein fenomeen dat de Amerikaanse jazz sinds 2008 in haar greep houdt. Zingend achter de contrabas met sociaal bewuste teksten rekent de sprankelende jazzvrouw met de buitengewone afrocoupe af met stoffige jazzideeën.

Vorig jaar verwierf ze de Grammy voor beste nieuwkomer, voor haar mooie mijmeralbum met delicate sprookjesjazz: Chamber Music Society. Op haar nieuwste cd Radio Music Society klinkt ze steviger. Vandaar ook de keuze – naast het grote publiek dat de jazzlieveling intussen aantrekt – voor Paradiso, waar versterkte jazz met soul- en funkinvloeden logisch klinkt.

Prominent was de bordkartonnen ouderwetse radio, waarachter zeven blazers onder aanvoering van jazzsaxofoniste Tia Fuller en een vocalist een plek hadden. Daarnaast toetsen, gitaar, drums en Spalding, vaak ook op elektrische bas. Na het zoeken van de juiste zender langs flarden muziekgeschiedenis was het Spalding-kanaal gevonden: eigenzinnige, moderne jazz met een warme gloed.

Met haar kristalheldere stem raakte ze iedereen, al duurde het even voor de verstilde jazzpoëzie waar ze mee opende op dit podium doel trof.

Dan veroorzaakte de bruisende cover van Stevie Wonders I Can’t Help It waarin op slimme wijze jazzsolo’s gehaakt zaten, meer opwinding. In de fusioninterpretatie van Wayne Shorters Endangered Species kon ze verontwaardiging kwijt over mens en milieu, terwijl ze met Hold On Me glans legde in een bluesy slepende melodie.

Op haar best en boven haar band uitstijgend was ze als ze zich vrij bewoog door de noten: scattend en zwevend. De woorden vielen dan achteloos en intuïtief, terwijl ze fel plukte aan de bas in bijna krankzinnige ritmewisselingen.