5,8 miljoen euro, dat eist Rasmussen vandaag van de Raboploeg

Vijf jaar geleden is het alweer, dat de Deense Raborenner Michael Rasmussen de dopingcontroleurs misleidde door te melden dat hij in Mexico verbleef terwijl hij zich in Italië voorbereidde op de Tour de France. Toen deze leugens bekend werden, haalde de Raboploegleiding de kopman in gewonnen positie uit de Tour van 2007. Sponsor Rabobank ontsloeg hem op staande voet. Ten onrechte, stelt Rasmussen nog altijd. De rechter wees hem op 2 juli 2008 een schadevergoeding toe van 715.000 euro. Maar de Deen wil meer, vandaag in hoger beroep in Arnhem.

1Wat wil Rasmussen?

Liefst 5,8 miljoen euro claimt de 37-jarige renner van zijn voormalig werkgever Rabobank. Rasmussen stelt dat zijn gederfde inkomsten hoog zijn door het mislopen van de bijna zekere Tourzege: zijn contract bij Rabobank liep nog tot december 2007 door, hij kon niet uitkomen in de lucratieve criteriums na de Tour (hoewel hij wel startte in Pijnacker) en hij liep sponsorinkomsten mis. In totaal meer dan een miljoen euro, schat zijn advocaat André Brantjes. Maar de grootste klapper had zijn cliënt kunnen maken door na de Tourzege een nieuw contract te tekenen voor meerdere jaren. In plaats daarvan werd Rasmussen voor twee jaar geschorst. Ook oefende de UCI in 2010 druk uit op ploegen om de Deense ‘zondaar’ niet in dienst te nemen.

2Wat had Rasmussen ook alweer fout gedaan?

Via een ingewikkeld net van leugens over zijn verblijfplaatsen – whereabouts – in de aanloop naar de Tour ontkwam Rasmussen aan dopingcontroles. Vanaf de Alpen zette hij de Tour naar zijn hand. De druk van buitenaf groeide op de Deense geletruidrager, zeker toen zijn nationale bond naar buiten bracht dat hij dopingcontroles had gemist. Met hulp van Rabo-advocaat Harro Knijff bestreden ploegleiding en renner op de laatste rustdag de whereabouts-commotie. Tot de Italiaanse tv-commentator Davide Cassani een dag later plompverloren vertelde dat hij Rasmussen in juni in Italië had gezien, terwijl de Deen had opgegeven in Mexico te zijn. Theo de Rooij, destijds directeur van de Raboploeg, zette hem daarom na de rit uit de Tour. De Rabobank sprak van ‘ontslag op staande voet’. Onder druk van de sponsor nam De Rooij na de Tour ontslag. Een door de bank geïnstalleerde onderzoekscommissie stelde in november 2007 dat de ploegleiding op de hoogte had kunnen en moeten zijn van het bedrog van Rasmussen. Rasmussen voelde zich door het rapport juist gesterkt in zijn mening dat de ploegleiding steeds van zijn leugens op de hoogte was. In juli 2008 wees de rechter hem een schadevergoeding van 715.000 euro toe.

3 Heeft Rasmussen dus gelijk?

Inhoudelijk heeft de rechter zich al in 2008 uitgesproken. De ploegleiding „wist, althans had kunnen weten” van het bedrog van Rasmussen. Daarom oordeelde hij dat het ontslag op staande voet onterecht was. Maar ontslag op zich was volgens de rechter gerechtvaardigd. Het hoger beroep draait vandaag in Arnhem in eerste instantie uitsluitend om de hoogte van de schadevergoeding. Maar om zijn claim kracht bij te zetten, deinst Rasmussen er niet voor terug zijn voormalige ploeg zwart te maken. „Rabobank en ik delen een groot geheim”, dreigde hij afgelopen zomer in De Telegraaf. De Deen dreigt anderen in zijn ‘val’ mee te slepen.

4 Wat kunnen de gevolgen zijn van het hoger beroep?

Als Rasmussen wint, is de vraag wie betaalt. De wielerploeg of de bank die hem op staande voet ontsloeg. Als de Deen zijn dreigementen waarmaakt en desnoods anderen in zijn val wil meeslepen, dan kan de rechter besluiten om (voormalige) leiders van bank of wielerploeg te horen. De Rabobank heeft altijd verklaard het sponsorcontract (dat loopt tot en met 2016) te beëindigen als sprake is van structureel dopegebruik. Over doping gaat het hoger beroep van Rasmussen officieel niet. Maar het schone imago van de Raboploeg komt in Arnhem wellicht wel onder zware druk te staan.