Meer kunst, meer mode, maar ook lesbisch

Girls Like Us (GLU) ontstond uit frustratie over lesbische tijdschriften. Nu, zeven jaar later, is het een magazine voor iedereen die ‘queer’ is.

Lipsticklesbo’s houden niet van potten. Butches willen lieflijke meisjes. En raken femmes nu wel of niet opgewonden van leer? Hoe maak je een tijdschrift voor lesbiennes als er binnen die groep al zo veel verschillen zijn? Niet, is het antwoord van Jessica Gysel (43). Ze is hoofdredacteur van Girls Like Us Magazine, een tijdschrift dat ze in 2005 oprichtte en dat vooral iets ánders wil zijn. Iets dat er nog niet is. ‘An antidote to the vanilla representation of contemporary lesbian culture’, zoals op de website staat.

Girls Like Us (GLU) is geboren uit frustratie over het media-aanbod voor lesbiennes. Dat was te gewoon, te normaal. En dus is Girls Like Us dat niet: Engelstalig, met veel vervreemdend beeld, veel kunst, mode, een uitgeklede tekstopmaak en boodschappen in de details – zo is de foto aan de binnenkant van de omslag telkens de rotsachtige kustlijn van Lesbos. Het magazine, voorheen een kwartaalblad, komt nu nog maar één keer per jaar uit. Dikker en strakker opgemaakt. Oplage: 4.000 stuks. Het wordt verkocht over de hele wereld en doet het vooral goed in New York, Berlijn, Londen en Parijs.

Deze week ligt het nieuwe nummer in de winkel. Met een interview met internetkunstenaar Lizzie Fitch en een dubbelinterview tussen het Britse aanstormend muziektalent Anika en culticoon en gitarist van Sonic Youth Kim Gordon.

Maar, let wel, GLU is niet per definitie een lesbisch tijdschrift. „We hebben lesbische roots”, zegt de van oorsprong Vlaamse Gysel. „Maar de omkadering van een ‘lesbisch’ magazine vind ik benauwend.”

Waarom?

„Ik vind de mainstream lesbische identiteit totaal niet interessant. Die wordt bediend in een tijdschrift als Z/Z This=Us [voorheen Zij aan Zij, red.]. De jonge garde heeft Expreszo. Maar al die coming-out verhalen, problemen, uithuilen en opnieuw beginnen – dat wordt al genoeg gecoverd door de andere lesbische tijdschriften. Bovendien vind ik de lesbische esthetiek vreselijk. Zo cliché. Alles in roze of paars, zo fluffy. Bijna betuttelend.

„De hele look and feel voelt ook gedateerd en conformerend. We zijn inmiddels in een post-gender tijdperk: ben je een man, ben je een vrouw, doe je het met een man of een vrouw, het maakt allemaal niet zo veel uit voor jongeren. GLU is meer open, voor iedereen die een beetje queer is. Ik vind het leuk dat onze doelgroep niet zo gedefinieerd is.”

Voor een tijdschrift met roots in een seksuele geaardheid staat er verrassend weinig seks in.

„Ja…” Gysel bladert door de vorige GLU en wijst op een minuscuul Grieks beeldje in een fotocollage. „Kijk, een erectie. Maar inderdaad, ik vind seks een lastig onderwerp. Het zet je al snel in een hoek. En je kunt nooit iedereen tevreden houden. Als het te veel leer is, te expliciet, te butch, dan haken de vrouwelijke lesbiennes af. Andersom gebeurt hetzelfde.

„Een ander lesbisch collectief is laatst bijvoorbeeld door Playboy voor het karretje gespannen om eenmalig een lesbisch nummer te maken. Maar volgens mij kijken heel veel lesbische vrouwen naar mannenporno – potten worden van naakte vrouwen helemaal niet opgewonden.”

In de eerste afleveringen van GLU stond wel meer bloot…

„Dat komt door de oorsprong van het blad. Twee vrienden van mij maken BUTT Magazine, een homoblad. Met hen heb ik de vrouwelijke tegenhanger gemaakt: KUTT. Drie nummers, toen was het genoeg. Die jongens wilden veel leer, lichaamsbeharing, porno. Volgens mij zaten lesbische vrouwen daar niet op te wachten, zeker toen niet.

„Voor de homowereld kwam BUTT precies op tijd. De gayscene was heel commercieel en mainstream geworden: er was ruimte voor een nieuwe underground. Dat was met de lesbische scene helemaal nog niet het geval. Nu zou het ondertussen misschien wel kunnen, zeker na het grote succes van een televisieserie als The L Word. Die serie heeft de lesbische cultuur heel zichtbaar gemaakt. Maar ik heb geen zin meer om een nieuwe lesbische, queer underground in te duiken. Ik vind het juist ook belangrijk om te laten zien wat er in de mode, kunst of mediawereld leeft en hoe vrouwen daar een sterke handtekening in hebben. Daarom heb ik GLU opgericht. Meer kunst, meer mode, meer openheid en meer experiment, zowel in vorm als in inhoud. Grote interviews met interessante vrouwen, niet per se lesbiennes. Zo hebben we zangeres van Gossip gehad, Beth Ditto, maar ook electroclashzangeres Peaches.”

Hoe zou u GLU definiëren?

„Een blad met sterke en eigenzinnige vrouwen. Vrouwen die een visie hebben. We experimenteren met nieuwe formats: een 3D-interview, waarin drie verschillende mensen dezelfde persoon interviewen, bijvoorbeeld.

„Ik vind dat lesbische vrouwen zichzelf vaak tekortdoen. Middelmatige feesten, middelmatige muziek. Daarom organiseren we af en toe zelf feestjes voor een gemêleerd publiek en met een heel eclectische line-up, van jong en onbekend tot oud en bekend, man en vrouw, arm en rijk en uit diverse scenes.”

Waarom is het toch dat vrouwen ingewikkelder doen over hun geaardheid dan mannen? Er zijn veel meer homobladen bijvoorbeeld, meer homocafés.

„Omdat mannen lekkerder in hun vel zitten. Ze hebben minder issues. Ze zijn schaamtelozer ook. Ik zit hier een beetje mijn eigen soort af te bitchen, maar homo’s kunnen gewoon gemakkelijker relativeren. Vrouwen zijn gecompliceerder. Het is toch ook jammer om te zien dat veel lesbiennes helemaal niets met dat lesbische wereldje te maken willen hebben. De meesten noemen zich niet eens lesbisch, maar zeggen ‘ik val op vrouwen’.”

De nieuwste Girls Like Us verschijnt deze week. GLU organiseert ook feestjes, kijk voor meer informatie op www.glumagazine.com