Brieven

Die politici tonen het gelijk van de ombudsman aan

Er is nauwelijks een betere manier denkbaar om het gelijk van de Nationale Ombudsman aan te tonen dan de Tweede Kamer heeft bedacht.

Ombudsman Alex Brenninkmeijer heeft in zijn interview met deze krant de vinger gelegd op een groot aantal plekken die de democratie en het bestuur van het land bepaald niet ten goede komen, zoals het – zonder motivering – voorbijgaan aan adviezen van hoge colleges van staat. Geenszins bestaat in de Tweede Kamer de bereidheid om deze kritiek ter harte te nemen, integendeel. Het vertrouwen in Brenninkmeijer wordt opgezegd of is gedaald tot een dieptepunt en „hij kan deze kritiek op het kabinet niet maken”. De vraag wordt niet beantwoord wie dit dan wel kan. Het parlement doet het in elk geval niet.

Eens te meer wordt duidelijk dat de politieke spelers in dit land geen enkele kritiek verdragen en bij gebrek aan inhoudelijke argumenten maar op de man spelen.

Leiderdorp

De financiële crisis is niet te wijten aan de euro

In hun columns over de euro (Opinie, 15 en 18 mei) houden Paul Scheffer en Thierry Baudet erg eenzijdige betogen tegen onze gemeenschappelijke munt. Zo negeert Baudet het belangrijkste voordeel van een gemeenschappelijke munt: het grotendeels verdwijnen van wisselkoersrisico’s voor ondernemers in de eurozone. Ook houdt hij de euro verantwoordelijk voor de financiële crisis. Deze crisis is vooral te wijten aan de lidstaten. Zij hebben elkaar lange tijd de hand boven het hoofd gehouden en besloten pas in 2011 tot een systeem van automatische sancties voor excessieve begrotingstekorten.

Ook Scheffer lijkt te vergeten dat er in Europa sprake is van een staatsschuldencrisis en niet van een eurocrisis. De waarde van de euro is stabiel. De lage rente in de gezonde eurolanden maakt duidelijk dat de financiële markten nog altijd vertrouwen hebben in de eenheidsmunt. De dreiging van een domino-effect, waarover Scheffer het heeft, is niet het gevolg van de gemeenschappelijke munt, maar van de onderlinge verwevenheid van de Europese kapitaalmarkten. De stelling van Scheffer dat Europa steeds meer in het teken staat van zelfgekozen onvrijheid, hierbij verwijzend naar de broodnodige begrotingsregel, is bovendien merkwaardig. Hij suggereert hiermee dat het een verlies van vrijheid is dat ongezonde overheidsfinanciën niet meer zijn toegestaan.

We moeten inzien dat we de crisis met z’n allen hebben veroorzaakt, door op de pof te leven. Het is te gemakkelijk om de euro aan te wijzen als zondebok voor alle problemen.

Student economie en internationale betrekkingen/internationale organisaties, Groningen

VVD’er Harbers moet van mijn spaargeld afblijven

In het artikel ‘ESM, leg dat maar aan de kiezer uit’ (NRC Handelsblad, 23 mei) stelt VVD’er Mark Harbers: „Nederlanders willen geen noodfonds voor de euro. Maar ja, ze willen wel allemaal dat het geld op hun spaarrekening blijft staan. Beide wensen gaan heel moeilijk samen.”

Is dit de keuze? Een noodfonds of fluiten naar je spaargeld? Krijg ik mijn spaarcentjes niet terug als ik geen noodfonds wil? Dan haal ik mijn geld onmiddellijk van mijn spaarrekening af. Ik stop het in een ouwe sok. Dan zoeken ze het verder maar uit. Ik krijg toch al bijna geen rente meer over mijn spaartegoed.

Ik zie best het belang in van Europa en een noodfonds is geen gek idee, maar Harbers moet met z’n jatten uit mijn spaarpot blijven.

Rijswijk