Surpriseparty

Verhaal over acht bejaarde dames die achter een cijferslot doen aan kleinschalig wonen. In de hoofdrol mevrouw Niterink (86), de moeder van Tosca Niterink.

Mevrouw Niterink (links) en mevrouw Wormerveer

Tja, lieve mensen, we gaan weer even terug naar Klein Keukenhof, de brieven bleven maar binnenstromen vandaar....

De huiskamer is leeg, op de Duitse mevrouw na, die altijd in blaadjes zit te bladeren. Mijn moeder staat te huilen in de armen van de zuster. De zuster zwaait naar ons en roept; ‘net op tijd!’ Ze heeft haar dag niet zo! huilen, boos!”

‘O, komen jullie me halen,’ snikt mijn moeder, ‘wat een geluk!, dat mens met haar blaadjes de hele dag, ik kan er niet meer tegen! Je zou d’r! Zeg haar maar geen gedag!’

‘Nou mam!’

‘Ze mist de anderen, maar die slapen’, zegt de zuster, ‘tja, soms gaat het er hard aan toe, je moeder kan fel zijn als ze in de war is, gisteren dacht ze dat ze in de Franse revolutie zat, begon ze met jus d’orange te gooien!’

‘Kom we gaan even lekker naar buiten.’ We stoppen haar in een karretje en rollen het park in. ‘Kijk mam, al die grote bladeren naast dat bruggetje is groot hoefblad, wist je dat ?’

‘Nee, maar het is wel prachtig weer.’

Ik wist het wel, binnen no time slaat haar stemming om.

‘Dag schatjes’, roept ze naar een paar peuters die ons passeren. Iedereen kijkt vertederd naar die lieve mevrouw in die rolstoel, die net nog zo boos was.

‘Kijk die mooie huizen! Die mensen boffen. Wat een leuke buurt! Ik kende het niet!’

‘Mam, weet je wat nu zo leuk is, je woont hier ook!’

‘Ik?’ roept ze verbaasd.

‘Zie je dat gebouwtje? Daar woon jij!’

‘Ik?!!!!?’

We duwen haar kamerdeur open. ‘Kijk mam, hier woon je, kijk maar, de tafel van oma, je blauwe stoeltje.’

‘Verrek! Hoe komt dat hier!’

Ze kijkt ons ongelovig aan, alsof we net een surpriseparty hebben georganiseerd.

‘Alles staat hier!’ roept ze verrast, ‘wie heeft dat hier neergezet?’

‘Wij.’

‘Hoe hebben jullie dat voor elkaar gebokst? ‘Dus ik woon hier!’

‘Ja mam, dat is nog niet alles, je vriendinnen zitten hier ook!’ Kom maar mee.’

We duwen haar de huiskamer in. Iedereen is inmiddels uit bed en aan de borrel. ‘Poppenkoppie!!’ roept mevrouw Wormerveer.

Mevrouw Glims slaat op de stoel naast haar, ‘kom maar snel zitten, heb ik voor je bezet gehouden!’

‘Jullie wonen hier allemaal ook!’ roept mijn moeder verrast! ‘Ja hoor’, klinkt het uit alle hoeken. Mijn moeder begint handen te schudden en iedereen te feliciteren, inclusief de Duitse Blader mevrouw, jij zit hier ook, wat geweldig, ik ook! Ik wist van niks, maar mijn kinderen hebben het allemaal georganiseerd...’

De zuster dekt de tafel met servetten waar alle namen op geborduurd staan. ‘We gaan zo eten’, zegt ze.

‘Maar ik heb niks in huis!’

‘Je mag gewoon mee eten!’

Mijn moeder gelooft het niet. ‘Zuster mag ik mee eten?’

‘Tuurlijk’, zegt ze.

‘Mag ik gaan zitten?’ vraagt ze aan mevrouw Wormerveer. ‘Tuurlijk poppenkoppie’, zegt deze joviaal, ‘je hoort er helemaal bij, hoor!’ Ze start nogmaals al handenschuddend een felicitatieronde.

‘Wie is er ook weer jarig?’ vraagt mevrouw Glims.

Tekst: Tosca Niterink

Foto: Anita Janssen