Het is wat bangmakerij soms, maar ik laat me niet gek maken

Wie: Damiën van Velde (16)

Wat: Eindexamenkandidaat vmbo-t (mavo)

Last van eindexamenstress heb ik niet. Ik heb de tentamens gedaan. Mijn voorlopige eindlijst ziet er redelijk goed uit. Leraren presenteren het eindexamen als iets heel groots en bijzonders, waardoor je een beetje het gevoel krijgt dat het allemaal heel erg moeilijk is. Het is af en toe een beetje bangmakerij, als ik eerlijk ben. Als je gewoon je werk hebt gedaan, is er weinig aan de hand. Ik laat me niet gek maken.

Er zijn twee vakken waar ik extra aandacht aan moet besteden: wiskunde en economie. Daar blink ik niet in uit, zal ik maar zeggen. In de weken voorafgaand aan het eindexamen betekent dat ik me heb geconcentreerd op de onderwerpen en de thema’s waar ik vastloop. De school helpt ons daarbij, bijvoorbeeld met examentrainingen. Daar heb ik me voor ingeschreven, mede op advies van de leraren. Dan krijg je in de vroege avonduren wat extra hulp.

Dat het onderwijs last heeft van een zesjescultuur, ja, dat klopt wel. Veel leerlingen vinden een 5,5 wel genoeg als ze weten dat ze daarmee safe staan op hun lijst. Terwijl ze absoluut meer kunnen. Het is misschien niet aardig om te zeggen, maar ik merk toch dat de meesten liever lui dan moe zijn. Ik doe daar niet aan mee. Een zo hoog mogelijk cijfer scoren – dat is mijn doel. Daar schaam ik me ook niet voor. Waarom zou ik? Een paar zevens en achten staan toch ook veel beter dan alleen maar zes, zes, zes? Al zou ik in het geval van wiskunde heel blij zijn als ik daar een zes voor zou halen.

Ik heb geen hekel aan leren, maar ik wil nu iets gaan doen wat ik echt leuk vind. Ik ben een sportief type. Daarom heb ik me ingeschreven bij de politie-vooropleidingschool, ook hier in Gouda. Mijn basisvakken, waaronder wiskunde, moeten op orde zijn om toegelaten te worden.

Ik heb twee jaar lang in een slagerij gewerkt, op vrijdag en zaterdag. Dat werd op een gegeven moment te vermoeiend en dus steeds lastiger te combineren met school. Het afgelopen jaar heb ik achter de kassa gezeten. Mijn werktijden stemde ik in overleg met de bedrijfsleider af op school: de ene keer wat meer, de andere keer wat minder uren. Heel relaxed allemaal. Het geld heb ik vooral nodig om uit te kunnen gaan. Mijn ouders betalen niet alles. Gelijk hebben ze.

Ik heb weinig aan te merken op deze school. Het enige waar ik van baal zijn de studie-uren. Ze zijn bedoeld om huiswerk te maken, maar in de praktijk komt daar weinig van terecht. Er lopen wel begeleiders rond, maar na vijf minuten gaat iedereen een beetje muziek luisteren en zo. Rooster dan wat vaklessen in, zou ik zeggen. Dat is beter dan die ophokuren.

Mark Hoogstad