Walk on

Mijn moeder moet morgen zingen voor de koningin. In Leeuwarden wordt het nieuwe provinciehuis geopend door Hare Majesteit, en voor die gelegenheid heeft men een koor van tweeduizend Friezen gevormd om onder andere ‘You Never Walk Alone’ te zingen. Ik vind dat schitterend, want ik ben een vrijwilligersfetisjist. Alle evenementen waar vrijwilligers bij betrokken zijn kunnen op mijn sympathie rekenen. Zet een stel oude mannen in fluorescerende hesjes langs het parcours van een fietstocht, en ik stap het liefst bij elk mannetje van de fiets om hem persoonlijk drie klapzoenen te geven om hem te bedanken voor zijn hulp.

Kun je nagaan wat tweeduizend zingende Friezen met me doen. Ik hoor mijn moeder er al wekenlang over. Syb van der Ploeg was nota bene op de repetitieavond van haar eigen koor langsgekomen om uit te leggen wat de bedoeling was. En dus loopt mijn moeder al het hele weekend ‘You Never Walk Alone’ te oefenen.

Enfin. Heel Friesland is weer in de ban van het koninklijk bezoek. Net zoals Rhenen en Veenendaal dat waren met Koninginnedag. En zoals al die andere steden en dorpen die op enig moment de koningin op bezoek kregen. En al die plaatsen verzonnen bij dat bezoek een ludieke actie waarmee ze de koningin wilden vermaken. Vaak iets met lokale tradities, inheemse sporten, en sinds Koninginnedag 2012 moet er blijkbaar ook altijd iets met overtollig sanitair gebeuren waar de kroonprins dan mee mag gooien.

Als ik de koningin zou zijn, zou ik helemaal debiel worden van al die jazzballettende tienermeisjes en de bejaarden die met hun blote handen een eendenkorf in elkaar vlechten. Maar bij elk vrijwillig burgerinitiatief zet ze haar geïnteresseerde hoofd op en stelt ze een paar betrokken vragen over de te vlechten eendenkorven of over de moeilijkheidsgraad van het jazzballetje.

Van alle dingen die Beatrix bereikt heeft, vind ik dat het allerknapste: die oprechte interesse in wat de mensen allemaal wel niet voor haar doen, maar waar ze zelf helemaal niet om gevraagd heeft.

Ik zou haar weleens een dag vrijaf willen geven. Dat ze morgen gewoon naar Leeuwarden rijdt, een lintje doorknipt en daarna linea recta weer haar bus instapt om op de terugweg onderuitgezakt Kung Fu Panda 2 te kijken.

Maar dat is haar weer niet gegund. En dus mag ze morgen weer met een geïnteresseerd hoofd luisteren naar Syb van der Ploeg, mijn moeder en 1999 andere vrijwillige Friezen die ‘You Never Walk Alone’ voor haar zingen.

Walk on, Beatrix. Walk on.