Vrolijke Fransen zijn zich van geen eurocalyps bewust

Terwijl een deel van de Unie bang naar Athene kijkt, bevreesd voor een nakende eurocalyps, is uitgerekend het meest pessimistische land van Europa in een plotse vlaag van voorzichtig optimisme terechtgekomen. De Fransen hebben een socialist naar het Elysée gestuurd, en kijk, twee weken later is de wereld nog steeds niet vergaan en leent Frankrijk op de internationale markten voor goedkopere tarieven dan onder de rechtse president Nicolas Sarkozy. De beursindex CAC-40 is niet ingestort en in de supermarkt is nog steeds foie gras te koop. Wat nou crisis?

De vrees voor een nakende Europese desintegratie die volop leeft bij diverse denktanks, zoals in dit nummer van De Wereld wordt beschreven, is nog niet doorgedrongen tot het Elysée en Matignon, de machtscentra in Parijs waar president en premier huizen. Integendeel, de nieuwe Franse premier Jean-Marc Ayrault is er vast van overtuigd dat er tegen eind juni gewoon een nieuw Europees begrotingspact is, dat op verzoek van de Fransen zal zijn uitgebreid met maatregelen die de groei zullen bevorderen. De burgers van Europa zullen Brussel niet langer vereenzelvigen met alleen maar ‘bezuinigingen’ maar ook, en opnieuw, met welvaart. Met dank aan Parijs. Dat is het mantra van de nieuwe Franse bewindsploeg. Het getuigt van een daadkracht die doet denken aan Nicolas Sarkozy.

Dat er in juni óók parlementsverkiezingen plaatsvinden in eigen land en in Griekenland, mag de verwachtingen niet drukken. Bij de Franse presidentsverkiezingen stemde één op de drie kiezers eurosceptisch. In Griekenland zijn de verkiezingen gereduceerd tot een soort vertrouwensstemming over de Europese Unie, Maar het motto in Parijs is: het is tijd voor le changement. En, belangrijker nog, in Berlijn wordt langzaam maar zeker naar Frankrijk geluisterd.

Om hun vertrouwen in de toekomst te illustreren wijzen Franse diplomaten erop dat er geen frons te zien was op het voorhoofd van Angela Merkel, toen François Hollande tijdens zijn eerste bezoek aan Berlijn het woord ‘euro-obligaties’ liet vallen. Het zijn vooralsnog dat soort details waarmee de Fransen zichzelf moed inspreken. De leider die optimisme uitstraalt, die zijn geloof in de toekomst uitspreekt, krijgt een groot deel van zijn bevolking mee. Toch zeker voor even.

Dat Franse enthousiasme doet denken aan dat van het verzamelde wielerpeloton bij de start van een nieuwe Tour de France. De benen zijn goed gemasseerd, het materieel blinkt in de zomerzon en de eerste dagen, tijdens de vlakke aanloop, maakt echt iedereen nog kans op de gele leiderstrui en zijn 15 minutes of fame.

Tegelijk weet iedereen dat de Tour pas wordt beslist in de Alpen en de Pyreneeën, maar die laten nu nog lekker lang op zich wachten. Hoe de benen zich houden in de bergen, dat zien we dan wel weer. Misschien moeten we afhaken, maar even goed halen we het podium. Zowel de pessimist die vreest voor een slechte afloop, als de optimist die hoopt op beterschap, heeft dan hetzelfde spreekwoord klaar: Parijs is nog ver.