Twee sterren, geen chemie

Zangeres Wende (33)ging naar het concert van Charlotte Gainsbourg

Pop

Charlotte Gainsbourg. Gehoord 20/5 Paradiso, Amsterdam. **

Wat moet je allemaal vergeten om onbevangen naar een optreden van Charlotte Gainsbourg te kijken? Veel. Bijvoorbeeld dat ze als actrice op geniale wijze gestalte geeft aan personages in films van geniale regisseurs. Dat ze een zeer fijne neus heeft voor mooie liedjes en dat ze zich als zangeres weet te omringen met geniale producers. O ja, en dat ze de nazaat is van rock-’n-roll royalty.

En wat moet je kunnen vergeten als ze deze show samen doet met Connan Mockasin, de nieuwe eigenzinnige ster aan het avantgardistische elektropop-firmament?

Heel erg veel.

Van NRC mag ik naar de show van Charlotte Gainsbourg en ik ben zeer benieuwd hoe de door mij grijsgedraaide platen gestalte zullen krijgen op het podium. Een halfvolle zaal met een gemêleerd publiek; van intellectuele modemeisjes tot een man met een kunstzinnige hanekam tot een ouder stel op zoek naar verloren Gainsbourg-romantiek. De band komt op in het donker, de bastonen dreunen het intro van Terrible Angels.

De inzet van Charlotte Gainsbourg is onzeker en onvast. Is er iets mis met het geluid? Kan ze zichzelf niet horen? Het lijkt of Connan en Charlotte elkaar niet helemaal kunnen vinden. Dat zal gaandeweg wel goed komen.

De band speelde overwegend nummers van haar albums 5.55 , IRM, en haar nieuwe album Stage Whisper, maar ook Ouvertures éclair die haar vader voor haar schreef toen ze nog piepjong was. Charlotte zingt achtergrondkoortjes bij Mockasins nummers en drumt bij zijn It’s Choade my dear. Ze doen een cover van David Bowie (Ashes to ashes).

Alle nummers hebben de signatuur van de psychedelische elektrosound waar Connan Mockasin zijn opmars mee maakt. Met als fundament strakke drums en baspartijen zweven de gitaarriffjes, synthesizerloopjes en soundscapes. Op momenten lijkt het alsof er sferen ter plekke worden uitgevonden en aan het einde van Forever Dolphin Love gaat het los.

Maar het komt nooit echt van de grond. Je krijgt de indruk dat er zoveel meer uitgehaald had kunnen worden. Is het alleen deze avond of is er geen chemie tussen Connan en Charlotte? Ze lachen wat ongemakkelijk naar elkaar, hebben onderonsjes, maar van een muzikale symbiose die van het podium afspat komt het niet. Integendeel.

Tijdens de toegift zegt Gainsbourg dat ze zenuwachtig wordt, terwijl haar onzekerheid als performer vanaf de eerste minuut een feit is. Dat komt de performance van Connan ook niet bepaald ten goede.

Met liefde wil ik de bagage die deze vrouw mee torst vergeten en me overgeven aan datgene wat ze me aanbiedt. Het is jammer dat het niet gelukt is.