Op weg naar de uitgang heeft Peter R. weer gelijk

De op twee na laatste aflevering van Peter R. de Vries, misdaadverslaggever (SBS 6), niet van het seizoen maar van zeventien jaar, ging gisteren over nieuwe ontwikkelingen in het onderzoek naar de moord in 1999 op Marianne Vaatstra uit Zwaagwesteinde.

Dat was en is een zaak die de gemoederen hoog doet oplopen en waarin De Vries al eerder een duidelijk standpunt innam. Ook al is de tamelijk spectaculaire wisseling van het perspectief eerder ontstaan door speurwerk van een speciaal nieuw Fries politieteam dan door eigen journalistiek „onderzoeken, ontmaskeren, aanklagen en verdedigen”, De Vries krijgt wel gelijk in zijn stellingname.

In de nacht na Koninginnedag 1999 werd de 16-jarige Marianne vermoord. In een weiland naast het fietspad van Buitenpost naar Veenklooster werd haar lichaam grotendeels ontkleed aangetroffen, verkracht, de keel doorgesneden. Zo’n beestachtige daad, daar moest het nabijgelegen asielzoekerscentrum wel mee te maken hebben. Marianne zou kort daarvoor in een café ruzie hebben gehad met een Irakees, een ander meisje van 14 deed aangifte van een aanranding door die man in dezelfde nacht.

Toen Justitie ontkende dat er aanwijzingen waren voor een dader uit het asielzoekerscentrum in Kollum en het duidelijke DNA-spoor van sperma daar niet mee in verband kon worden gebracht, brak er een volksopstand uit in Friesland. Tot op de dag van vandaag circuleren op internet complottheorieën over de doofpot van Justitie, om het asielbeleid, hoge ambtenaren, of beiden te beschermen,

De Vries meende vanaf het begin dat de dader gezocht moest worden in de directe omgeving van het slachtoffer. Hij riep op tot een massaal DNA-onderzoek onder mannen uit de omgeving, maar daar wilde Justitie niets van weten.

Nu heeft een nieuw rechercheteam met gebruikmaking van nieuwe forensische technieken vastgesteld dat het meisje eerst gewurgd is met haar beha, voordat haar keel werd doorgesneden. In haar tas zat een Playboy-aansteker met een haar, die hetzelfde DNA bevat als de spermasporen.

Met andere woorden: er is geen beest uit de bosjes gesprongen om het meisje uit lust te vermoorden, maar vermoedelijk werd ze in paniek gedood door een bekende. Die heeft bovendien Y-chromosomaal DNA uit de Haplogroep R1B, een Noordwest-Europeaan dus.

De brisante zaak ontwikkelt zich dus in dezelfde richting als De Vries al aangaf, voordat hij een fervent tegenstander van politieke vreemdelingenhaat werd. Nog niet opgelost, maar er moet zich iemand zenuwachtig beginnen te maken. We gaan Peter R. de Vries nog eens missen, nu hij besloten heeft om zijn reconstructies aan de wilgen te hangen.