Daar mogen ze wel even van genieten

Wielrenner Robert Gesink is op de weg terug na een beenbreuk. In de aanloop naar de Tour is zijn eindzege in de Ronde van Californië een mooie opsteker.

Redacteur Wielrennen

Rotterdam. Een veelwinnaar zal Robert Gesink nooit worden, maar wat hij wint is prachtig. In de koninginnenrit van de Ronde van Californië toonde de Rabo-kopman dit weekeinde op de flanken van Mount Baldy weer eens zijn uitzonderlijke kwaliteiten als klimmer. Hij reed in de laatste vijf steile kilometers alle andere kanshebbers uit het wiel, achterhaalde de koplopers en sprintte op de top naar zijn eerste zege van 2012. Zijn voorsprong was groot genoeg om de gele leiderstrui over te nemen van de Amerikaan David Zabriskie. Zie hem stralen op het podium, dochtertje Anne in de Rabo-kleuren op de arm. Gisteravond in de korte slotrit naar Los Angeles – gewonnen door Peter Sagan, zijn vijfde ritzege – kwam de eindzege in de Amerikaanse ronde niet meer in gevaar.

Voor de 1,87 meter lange en 70 kilo lichte Gesink geen massasprint of tactisch steekspel. Pas op dagen dat de 25-jarige klimmer op zware parcoursen echt de sterkste is van het peloton, kan hij toeslaan. Zo ging het al twee keer in de Italiaanse semiklassieker Giro dell’Emilia, zo ging het in 2010 in de koninginnenrit van de Ronde van Zwitserland tegen Andy Schleck en in de GP Montreal. Zo ging het in 2008 al eens in de Ronde van Californië, en dit jaar opnieuw. Aanvallen bergop, iedereen de baas zijn en als eerste boven komen. „Winnen geeft een supergevoel”, zei Gesink na afloop op Rabosport.nl. Vervolgens was hij zelf de eerste om zijn ritzege en leiderstrui te relativeren. „Ik ben er nog niet maar ik zit op een goed niveau.”

De achtdaagse Ronde van Californië, voor het eerst verreden in 2006, kende dit jaar een minder sterk deelnemersveld dan voorheen. De Amerikaanse rittenkoers leek de laatste jaren de gelijktijdig verreden Ronde van Italië naar de kroon te steken. Veel kanshebbers voor de Tour de France kozen als voorbereiding Californië boven de lange en zware Giro. Maar nu de wedstrijd de WorldTour-status [hoogste categorie wedstrijden] kwijt is, zijn vooral de Amerikaanse toppers geïnteresseerd in hun thuiswedstrijd. Gesink moest naast Zabriskie afrekenen met diens landgenoten Tom Danielson, Tejay Van Garderen, Levi Leipheimer en Chris Horner. Van de buitenlandse klassementsrenners deden subtoppers mee als de Ier Nicholas Roche en de Slowaak Peter Velits.

Gesink flirtte vorig jaar even met het idee om de Giro te rijden als aanloop naar de Tour, waarin hij na een zware val in de vijfde rit teleurstelde. Maar dat was vóór dat hij in het najaar zijn rechterbovenbeen brak bij een val tijdens de training. Weer ging zijn route naar de top niet over rozen. In het najaar van 2010 overleed zijn vader na een fietsongeluk. Het drama beïnvloedde uiteraard zijn carrière, die tot dan toe een stijgende lijn vertoonde. Hij werkte hard om snel terug te keren. Maar de val in de Tour en de beenbreuk daarna leidden onvermijdelijk tot twijfel. Zeker toen hij door ziekte ook de afgelopen voorjaarsklassiekers niet goed presteerde. De Ronde van Californië was voor Gesink de ideale wedstrijd om zijn goede gevoel terug te vinden.

Jubelend reageerde hij vorige week op zijn vierde plaats in de tijdrit, een onderdeel waarin Gesink wisselvallig presteert. „Het is gewoon een fijn gevoel als je hard hebt gewerkt en je daar ook het resultaat van merkt. Het gaat hier op alle fronten heel soepel. Nu blijkt dat de weg terug naar de top een heel lange is. Na een beenbreuk duurt het langer dan ik hoopte, maar niet langer dan ik eigenlijk wel wist.”

Ploegleider Adri van Houwelingen, sinds 1996 betrokken bij vrijwel alle successen van de Rabo-ploeg in etappekoersen, waakte na de goede tijdrit voor verslapping. „We hebben nog niets gewonnen”, sprak hij streng. Zijn ploeg, vanaf de eerste dag sterk in Californië, maakte het karwei in de koninginnenrit bekwaam af. Met een hoofdrol voor het grote talent Wilco Kelderman (21), die op de slotklim lang gangmaakte voor Gesink en als zevende en beste jongere eindigde. En een dolgelukkige kopman, die eindelijk weer won. „Hier mogen we met z’n allen wel even van genieten”, vond zelfs van Houwelingen.