Marion Cotillard: Ik weet wat verlies is

De Franse actrice Marion Cotillard speelt in De rouille et d’os een vrouw die haar benen verliest bij een ongeluk. Ze zoekt hulp bij een bokser. „Voor een deel herken ik de pijn van mijn personage.”

De grootste Franse filmster van dit moment, Marion Cotillard, verliest haar benen in de nieuwe film van landgenoot Jacques Audiard. In De rouille et d’os, de nieuwe film van de regisseur van het veelgeprezen gevangenisdrama Un prophète, speelt ze Stéphanie, een trainer van orka’s in een dolfinarium, die op een kwade dag door een van haar dieren wordt gegrepen. Ze zoekt hulp bij Ali, een uitsmijter die bijverdient als bokser in straatgevechten; een rol van de Vlaamse acteur Matthias Schoenaerts, die voor Audiard een variant speelt op zijn sterk fysieke rol in het voor een Oscar genomineerde Rundskop.

Audiard prees zijn hoofdrolspeelster in Cannes, waar de film in première ging, als een ‘viriele’ actrice. „Dat vat ik dan maar op als een compliment”, zegt Cotillard, die een dag na de première met de pers praat. „De vrouwelijke en mannelijke kant van mijn persoonlijkheid zijn behoorlijk goed in evenwicht. Dat geldt eigenlijk voor iedereen in mijn familie, dat straalt ook op mij af.’’

Cotillards personage zoekt na haar ongeval steun bij de hoekige Ali, want bij hem hoeft ze niet bang te zijn voor vals medeleven. Daarvoor heeft hij aanvankelijk te zeer een bord voor zijn kop. De film kent niet de simpele karakterontwikkeling van de meeste Hollywoodfilms – doorgaans van donker naar licht - maar is eerder een ‘slice of life’. De rouille et d’os toont overeenkomsten met een film als Biutiful waar Alejandro González Iñárritu twee jaar geleden in Cannes opzien mee baarde; gruizig maar ook met momenten van verbluffende schoonheid.

De film werd gedraaid in Cannes zelf. Het witte, verblindende licht van de Middellandse Zee is in de film bijna een personage op zich. Waar Biutful ging over sterven, gaat De rouille et d’os over overleven; heel anders overigens dan de inktzwarte verhalenbundel Rust and Bone van de Amerikaanse schrijver Craig Davies, waar de film losjes op is gebaseerd; Audiard veranderde verhaallijnen en voegde personages toe. Het is een type auteursfilm waarin Cotillard nog niet veel te zien was.

Deze film is veel meer geworteld in de realiteit dan de meeste bioscoopfilms. Is dat de reden dat u deze film wilde maken?

„Ja, maar tegelijkertijd is de visie van Jacques ook heel poëtisch. Een van de eerste dingen die hij tegen me zei, was dat hij dit verhaal wilde vertellen zoals een sprookje. Over Stéphanie zei hij steeds dat ik haar moest spelen als een cowboy. Een cowgirl eigenlijk.’’

Zelfs na haar vreselijke ongeluk is ze geen type dat in een hoek gaat kniezen.

„Ik vond het mooi om te kunnen laten zien hoe iemand er in slaagt te overleven. En niet alleen overleven, maar misschien zelfs méér begint te leven dan zij daarvoor deed. Ze is misschien meer compleet als persoon, nadat ze een deel van zichzelf kwijt is geraakt, dan toen ze nog haar hele lichaam had. Voor haar ongeluk doet ze zich stoer voor, terwijl ze eigenlijk helemaal niet zo sterk is. Later verandert dat in echte kracht. Dat is iets wat ik ook wel in mezelf zie. Ik weet niet of ik hard ben, maar ik heb zeker kracht. Er zijn weinig dingen die me van mijn stuk kunnen brengen.’’

U kunt uiteraard niet direct uit eigen ervaring putten voor de rol. Hoe heeft u zich voorbereid op het spelen van een vrouw die haar benen kwijtraakt?

„Ik weet natuurlijk wel wat verlies is. Iedereen die een bepaalde leeftijd heeft, is een deel van zichzelf verloren, of het nu gaat om familieleden of vrienden. Die pijn ken ik. En verder is het natuurlijk gewoon een kwestie van verbeelding Je probeert je voor te stellen wat het zou betekenen om je benen kwijt te raken, al kun je dat nooit echt weten. En als ik geluk heb en mijn werk goed doe, kun je zo een zekere mate van authenticiteit bereiken.’’

De films van Audiard gaan evenzeer over het lichaam als over de geest. Vereist dat een andere benadering voor u als acteur?

„Ik ben altijd op zoek naar de lichamelijkheid van een personage. Dit verhaal gaat heel uitgesproken over vlees en bloed, zeker. Maar de emotionele aspecten zijn net zo belangrijk als de fysieke. Dat vind ik het mooie: deze film gaat over de hele mens.’’