Brief over de lente

Ik ga liever naar buiten dan dat ik de krant lees

Ik heb me voorgenomen wat minder naar het nieuws te kijken. Steeds meer krijg ik het gevoel dat ik tegen wil en dank meedraai in een scenario dat veel wegheeft van de Amerikaanse film Groundhog Day. In deze film gaat de hoofdpersoon, een journalist, met grote tegenzin op pad om verslag te doen van het uit de winterslaap ontwaken van marmotten – een nogal suf lentefeest. Tot overmaat van ramp wordt hij telkens opnieuw op diezelfde dag wakker en moet hij alles opnieuw meemaken.

Ongeveer hetzelfde overkomt me elke dag als ik de krant opensla. Gelukkig is PVV-leider Geert Wilders even uit het nieuws, maar de eurocrisis zeurt verder. Niet alleen de banken, maar ook woningcorporaties en zelfs saaie gemeenteambtenaren blijken de verlokkingen van het grote geld niet te hebben kunnen weerstaan. Aangeslagen politici trekken rond om uit te leggen waarom zij Nederland uit het slop zullen helpen. Tot slot is er nog steeds de storm rond de Rooms-Katholieke Kerk, die maar niet wil luwen. Telkens als je denkt dat het voorbij is, doet iemand er een schep bovenop.

Buiten is het volop lente – geen lente zoals de afgelopen jaren, waarin je vanuit een mislukte winter zonder noemenswaardig intermezzo in de zomer belandt, maar een zorgvuldig opgebouwde symfonie van vele tinten groen, bloemen en toch nog een redelijk aantal uren zon, al is het wat fris. Lees de krant en je geloof in de mensheid wordt op de proef gesteld. Loop naar buiten en je voelt je herboren.

De komende tijd is de keuze voor mij dus heel gemakkelijk: ik ben buiten. De tv gaat alleen nog aan voor Zomergasten. Pas op 12 september schiet ik uit plichtsbesef even een stemhokje binnen, in de hoop dat alles toch nog goed komt.

Norbert van Diem

Haarlem