Bert en Nanneke waren anders

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Plastisch chirurg Bert Trenning (60) salueerde samen met zijn enige zus Nanneke (62), docent Engels, in de zomer van 1960 als respectievelijk welp en kabouter op de binnenplaats achter het ouderlijke huis aan de Acacialaan 41 in Bergen op Zoom.

„De verhuizing vanuit Rotterdam was een vooruitgang in wonen. Als stuurman op de grote vaart koos mijn vader in 1955 voor een walbaan: een directiefunctie bij ijzergieterij De Holland. Mijn moeder was blij met het nieuwe huis vlakbij de bossen. Maar als geboren Rotterdamse zat ze huilend in de trein. Mijn zus en ik vonden de provinciestad ook vreemd. De taal was anders met uitdrukkingen als ‘langs achteren’ of ‘subiet mee’. En naar carnaval keken we als een kip naar het onweer. Dat anders zijn werd versterkt door de vrijheid thuis. Vriendjes, veelal rooms opgevoed, zeiden dat bij ons minder structuur was. Ik zat veel binnen: knutselen met elektronica. Mijn moeder dacht dat de scouting dat zou veranderen. ‘Akela wij doen ons best. Djib, djib, djib, djib!’ Onder zachte dwang leerde ik hutten bouwen en mijn best doen voor de Akela. Met plezier, ik heb er meerdere jaren bij gezeten. Maar het sportieve gedeelte was niks voor mij: dingen repareren, dat vond ik leuk. Bij de scouting was ik gescheiden van Nanneke: de meisjes, de kabouters, verkenden de natuur elders. Maar thuis trokken we naar elkaar toe. ’s Avonds voor het slapen hadden we onze kamerdeuren open. „Slaap jij al?” vroeg een. „Knipperbol”, zei de ander ten teken dat je moe was, maar nog even wilde praten. Dat waren fijne gesprekken. Iets ouder ontdekten we ook samen het uitgaansleven: veel naar Tenny Twenny, een beatclub. Nanneke maakte haar eigen kleding en ik was dj. Mijn vader, die inmiddels weer was gaan varen, nam speciale platen mee uit Amerika. Het versterkte ons gevoel anders te zijn. Op mijn negentiende verliet ik Bergen op Zoom zonder dialect; net als mijn zus. Ons contact is nog steeds goed. Mijn eigen dochter heet niet voor niks Nannette.”