Zo zijn mensen nu eenmaal

Demester en Barbe lijken weinig na te denken over wat hen overkomt.

Flandres (Bruno Dumont, 2006) Ned. 2, 00.05 – 01.30 uur

In een recent interview vertelde Juliette Binoche dat zij de hoofdrol gaat spelen in de nieuwste film van Bruno Dumont. Wat? Een professioneel acteur in een Dumont-film? Dat is even schrikken. De veel gelauwerde Franse regisseur werkte tot nu toe vrijwel altijd met amateur-acteurs, gecast op hun sprekende koppen die je niet licht vergeet. Zoals de hoofdrolspelers in Flandres, Samuel Boidin en Adelaïde Leroux.

Boidin speelt boerenzoon Demester, Leroux zijn vriendinnetje Barbe. Net als in Dumonts eerdere films La vie de Jésus en L’humanité personages van eenvoudige komaf, weinig spraakzaam, op het norse af. Ze lijken weinig na te denken. Op hun gezichten is geen enkele emotie te lezen. Ze zijn. Wat en wie ze zijn, stemt somber over het vermogen van de mensheid om te communiceren, lief te hebben, te reflecteren over wat hen bezighoudt of overkomt.

Demester moet met wat vrienden naar de oorlog – niet nader aangeduid waar, tegen wie en waarom. Ze gaan gewoon, doen hun plicht. Hun koppen worden kaal geschoren, ze krijgen een geweer in de handen gedrukt en worden er op uitgestuurd, op weg naar een onzichtbare vijand. Een van hun makkers laat al snel het leven als hij door een granaat wordt opgeblazen. Dumont toont het even kaal en droog als de eerdere scènes op de boerderij. Zo gaat dat nu eenmaal. Even gruwelijk is hun verkrachting van een vijandelijke vrouwelijke soldaat. Dat doen mensen nou eenmaal in een oorlog.