The Hump moet hart van Europa veroveren

De Britten sturen een bejaarde crooner naar het Songfestival. Hieke Jippes, voormalig correspondent in Groot-Brittannië over de strijd tegen de bloc vote.

Holland Kaasland stuurt een meisje in indianentooi. De Britten sturen The Hump naar het Eurovisie Songfestival. Waar Great-Britain-your-votes-please in politiek opzicht maar niet in slaagt – „London wants to be in the heart of Europe!” –, hoopt het dit jaar wel het hart van Europa te kunnen bereiken met behulp van de 76-jarige Englebert – The Hump – Humperdinck.

Love will set you free heet zijn song. Misschien dat dat het is wat Britse premiers van Thatcher via Blair tot Cameron nooit begrepen als ze in Brussel weer om een voorbehoud vroegen.

Aan Englebert Humperdinck zal het niet liggen. De zanger van evergreens als The Last Waltz en There Goes My Everything was de verrassende keus van de BBC om Groot-Brittannië te vertegenwoordigen in Bakoe, Azerbeidzjan waar 24 landen meedoen aan de competitie om het beste Europese liedje.

De reden om voor de bejaarde crooner te gaan is de wetenschap dat The Hump in bijna een halve eeuw wereldwijd 150 miljoen platen heeft verkocht en nog steeds zeer goed ligt in Eurovisielanden als Israël, Rusland, Nederland en België. Net als Tom Jones is Humperdinck bij optredens nog steeds de ontvanger van op het toneel geworpen slipjes en de afgod van een zekere categorie homoseksuelen en een zekere categorie (middelbare) vrouwen. Het voert te ver om te zeggen dat de BBC voor de internationale grey vote heeft gekozen maar alle beetjes helpen.

De Britten hebben er genoeg van dat ze in de afgelopen tien jaar driemaal op de laatste plaats zijn geëindigd. En dat ze met deelnemers die de kleinkinderen van The Hump zouden kunnen zijn, geen deuk in een pak boter hebben kunnen slaan. De laatste Britse winnaars waren Katrina & The Waves (Love shine a light) en dat is 15 jaar geleden. Genoeg!

Tot drie jaar geleden was het een nationale sport om bij het Songfestival voor de televisie te gaan zitten in de wetenschap dat de Britse deelnemers alweer niet zouden winnen. Televisiepresentator Terry Wogan, die vanaf 1973 elk jaar het commentaar deed, werd steeds ironischer in zijn commentaren op de bloc vote: Oost-Europa stemt voor Oost-Europa, Scandinavië voor het Viking Empire, België en Nederland houden de Benelux hoog. Was dat nou fair play? Wogan prees het festival trouwens vanaf het begin als „een triomf van slechte smaak. Iedereen in het Verenigd Koninkrijk weet dat het niet om aan te zien is. Om die reden kijken we ernaar.”

Toen het bloc-stemmen in zwang kwam, maakte Wogan er aanvankelijk een grapje van „ daar hebben we Bosnië-Herzegovina: vier bruiden van Frankenstein en een gek met een waslijn” – maar zijn commentaar werd met het jaar stekeliger. In 2009 gaf hij er de brui aan: „Helaas houdt niemand van ons land. Het is gewoon niet leuk meer!'”

De bejaarde Humperdinck doet voor zijn land een laatste gooi. Hij mag dan de helft van zijn tijd in Los Angeles doorbrengen, hij heeft een huis in Leicester. Dus hij „gaat er helemaal voor” met „de hele natie achter me”.

Love will set you free - kenners zeggen dat het lied het geluid van de sixties weer helemaal terugbrengt. Meer het succes van Quando, quando, quando, dan dat van zijn optreden in de tekenfilm Beavis and Butt-Head Do America. Humperdinck zong daar het lied Lesbian Seagull. Hoewel... tegen de bloc vote helpt élke fanbase.

Frits Abrahams hervat maandag 21 mei zijn rubriek ‘Dag’.