muziek

Lome, dodelijke steken

pop Norah Jones: Little Broken Hearts

Norah Jones zong in 2011 op de prachtige cd Rome, het project van producer Danger Mouse. Dat beviel zo goed dat ze hem vroeg als producer voor haar vijfde solo-cd. Little Broken Hearts klinkt daardoor als een nieuw begin. Verdwenen is de mineur-sound van eerdere cd’s, in plaats daarvan kwam een ijlere maar vrolijker stijl. Danger Mouse creëerde een gruizig lounge-geluid met bizarre vervormingen en Jones liet zich verleiden tot vileine uithalen in haar zang. De melodieën bieden een tongue-in-cheek-variant van Amerikaanse meisjesgroepen uit de jaren zestig, in liedjes als Say Goodbye en Good Morning. Nog altijd langgerekt en loom, want dat is haar niche.

Op diezelfde lome toon brengt Jones soms doodssteken toe. Zoals in Take It Back, waarin liefdesverdriet wordt uitgerold tot een, zowel muzikaal als tekstueel, huiveringwekkend relaas. Jones klinkt op Little Broken Hearts veelzijdig: ze zingt met kleine-meisjesstem (in Say Goodbye), ze prevelt of spint als een poes. Eerdere verwijzingen naar jazz zijn ingeruild voor faux spaghettiwesternstijl of bubblegumsound. Dat levert onweerstaanbare momenten op.

Norah Jones: 28/5 Carré, Amsterdam.