Lome, dodelijke steken

pop

Norah Jones: Little Broken Hearts

28/5 Carré, Amsterdam. ****

Norah Jones zong in 2011 op de prachtige cd Rome, het project van producer Danger Mouse. Dat beviel zo goed dat ze hem nu vroeg als producer. Hij creëerde een gruizig loungegeluid met bizarre vervormingen en Jones liet zich verleiden tot vileine uithalen in haar zang. De melodieën bieden een tongue-in-cheek-variant van Amerikaanse meisjesgroepen uit de jaren zestig, in liedjes als ‘Say Goodbye’ en ‘Good Morning’. Nog altijd langgerekt en loom, want dat is haar niche. Op diezelfde lome toon brengt Jones soms doodssteken toe. Zoals in ‘Take It Back’, waarin liefdesverdriet wordt uitgerold tot een, zowel muzikaal als tekstueel, huiveringwekkend relaas. Jones klinkt veelzijdig: ze zingt met kleinemeisjesstem, ze prevelt of spint als een poes. Eerdere verwijzingen naar jazz zijn ingeruild voor faux spaghettiwesternstijl of bubblegumsound. Dat levert onweerstaanbare momenten op.