Brieven

Fennema was de grootste hufter tijdens die colleges

In zijn artikel over verhuftering (Opinie, 11 mei) schrijft Meindert Fennema: „ik herinner me nog heel goed hoe radicale studenten van achter uit de collegezalen tegen professor Daudt schreeuwden: ‘hoe weet je dat?’, of nog korter: ‘hoezo?’, of gewoon: ‘gelul!’”. Hij vergoelijkt vervolgens het gedrag van deze studenten. Zij durfden impopulaire dingen te beweren, „tot ergernis van van fatsoensterroristen, die alles bij het oude willen houden”.

Ik was als student aanwezig op deze colleges en herinner me Fennema heel goed als de grootste hufter onder de ordeverstoorders. Hij ergerde veel studenten met zijn onbesuisde aanvallen op Daudt en zijn dogmatische tirades vanuit een geheel gesloten, marxistisch denksysteem.

Het meest onbeschofte gedrag kwam een tijdje later – ik was gelukkig zelf al afgestudeerd – en wel van de universiteit zelf. De goed functionerende Daudt werd op een treurig zijspoor gemanoeuvreerd. En Fennema? Die werd vanwege zijn grote wetenschappelijke inzichten benoemd tot hoogleraar.

Den Haag

Dat verticale bos in Milaan is een duur symboolproject

Het is jammer en vreemd dat NRC Handelsblad publiceert over Stefano Boeri’s verticale bos (Het Grote Verhaal, 15 mei), een spectaculair bouwproject in Milaan, en de context negeert. Dit gebouw is deel van een omstreden project, waarvoor ironisch genoeg een park en een goed functionerend kunstcentrum, ateliers en groene communityprojecten moesten wijken. Isola heet de wijk waar het Isola Art Centre in het park was gevestigd, in Stecca degli Artigiani, een oud industrieel gebouw. Deze plek werd met geweld ontruimd. Betrokkenen werden met valse beloftes uit elkaar gespeeld.

Boeri was kandidaat-lijsttrekker voor de burgemeestersverkiezingen, maar werd niet gekozen en werd toen hoofd van de stedenbouwkundige dienst. Het plan voor de exclusieve hoogbouw ging door. Park en kunst moesten wijken. Er was een horizontale, publieke, groene plek. Nu komt er een luxueus, megalomaan gebouw. De vraag is of bomen zullen groeien in die kleine bakken.

Er zou toch wat aandacht aan kunnen worden gegeven dat het een heel omstreden plan was, dat de groene toren er voor een paar veelverdieners kwam na veel weerstand van de bewoners van de wijk en dat er een park – open voor iedereen – en een kunstcentrum voor moesten wijken?

Dit zou zeker moeten in de week dat er in Milaan ook een vrij opmerkelijke bezetting aan de gang is: Macao, een kantoortoren die al vijftien jaar leegstond, wordt door honderden mensen bezet, om publieke goederen te heroveren en democratische processen te herformuleren.

Dit zijn aspecten van een duurzaamheid die dieper gaat dan een duur symboolproject. Het artikel Too Crucial to Fail van schrijver Mike Watson op de site eipcp.net geeft een beter overzicht van de situatie.

Rotterdam

Grotere rol overheid zal nieuwe crisis voorkomen

Het is onverstandig om het kapitalisme na de crisis overboord te gooien, betoogt Jeroen Smit (Opinie, 16 mei). Hij vindt het dom te denken dat overheden weer meer aan het stuur moeten zitten. Dit adstrueert hij met een verwijzing naar de inefficiënte, bureaucratische overheden van het voormalige communistische Oost-Europa. Het is beter om bedrijven met de focus op de langere termijn te laten opereren op de vrije, kapitalistische markt.

Volgens de hoogleraar journalistiek toont Unilever dit aan, nu het de plofkip in leven wil laten en andere goede werken wil uitvoeren. Hiermee wil Unilever in 2020 in omvang zijn verdubbeld.

Het lijkt mij dat Smit de kortste route uitstippelt naar de volgende crisis. De markt werkt alleen goed als er veel kopers én veel aanbieders zijn, leert het basisboek economie. Verdubbeling in 2020 lukt Unilever alleen door op grote schaal concurrenten uit de markt op te kopen. Wat als bij gebrek aan concurrentie door mismanagement, zoals bij de banken, Unilever dreigt om te vallen en de zeep- en voedingsmiddelenfabrieken stil komen te liggen?

Bij de bankencrisis kon ik mij nog voorstellen dat de overheid razendsnel noodgeld in omloop bracht, opdat ik mijn dagelijks brood kon blijven kopen in de supermarkt – maar als de planken in de supermarkt leeg blijven? Ik zie nog niet iedereen naar zweet stinkend en met vettige slierten haar snel een eigen moestuintje aanleggen. Ook Unilever kan too big to fail worden. Dan zullen wij, na de banken, met veel staatsgeld ook Unilever overeind moeten houden.

Heel ondeugend doordenkend leidt Smit ons met zijn redenering alsnog naar het communistische ideaal. Dan heb ik liever een democratisch gekozen, efficiënte overheid die met heldere regels de Shells en Unilevers een kopje kleiner houdt.

Assen