Brieven

G-spot

Een jonge vrouw, haar hebben en houden is uitgestald als in het roemruchte schilderij van Gustave Courbet L’Origine du Monde. Een dokter licht haar vagina bij met een cool zaklampje. Begeleidende tekst: ‘De jacht op de G-spot’.

‘Moet kunnen’ zullen ze hebben gedacht bij de krant, vanzelfsprekend, in ons graag zo libertaire land.

Ik merk dat ik de krant op zijn kop leg als een schoonmaakster binnenkomt. Ouderwetse pudeur geeft me dat in. Jaargang 1949 ben ik nog behept met iets als hoffelijkheid, de nietigste van de grote deugden, als ik Comte-Sponville mag geloven.

G-spot (2)

Is dat nu nodig om dit zo uitvergroot op de voorpagina te zetten? Ben niet preuts, maar vind deze prent erg vrouwonvriendelijk.

Da Vinci’s spin-off

Roberta D’Allesandro schreef in een tirade tegen de topsectoren dat vrije wetenschap zou moeten kunnen onderzoeken zonder vooraf geformuleerde antwoorden (Opinie, 15 mei).

Maar dat vrijwaart de wetenschap toch zeker niet van het stellen van maatschappelijk ingebedde vragen? Juist omdat het legitiem en voor de handliggend is om ook wetenschappelijk onderzoek ook toegepast onderzoek te laten zijn, lukt het om middelen te genereren en mensen en partijen te bewegen mee te doen.

Als het gaat om Kant en Da Vinci is de laatste zeker een voorbeeld van de ingenieur-wetenschapper-kunstenaar met aandacht voor spin-off. En is de angst voor het stempel ‘niet topsectorbestendig’ voor Kant begrijpelijker. Maar zou deze het niet onze morele plicht vinden van wetenschap ook vakmanschap te maken?