Bouwmeester zonder berouw

Solness. Toneelschuur Producties. Gezien 16/5. Toneelschuur, Haarlem. Daar t/m 24/5.

De bouwmeester is dood. Hij ligt op de grond en vertelt ons van zijn laatste minuten, honderd kilometer per uur door de nacht. Aan het plafond hangen onderdelen van een auto aan touwtjes. Na zijn crash krijgt hij bezoek van een engel. En hij spreekt met Hilde, een jonge vrouw met wie hij tien jaar eerder, toen ze nog een kind was, een dramatische ontmoeting had.

Werkelijkheden lopen dooreen in Solness, een nieuwe tekst naar Bouwmeester Solness van Henrik Ibsen, in de regie van Joost van Hezik. In de terugblikken die dat oplevert, cirkelen liefde, verlies en schuld om elkaar heen. De tragedie die Solness heeft beleefd, en misschien wel veroorzaakt, heeft hem ogenschijnlijk weinig gedaan. Al lijkt de wandaad die hij later begaat uit dat drama voort te vloeien. „Het was alsof je het leven uit me probeerde te zuigen”, zegt Hilde.

Solness toont geen berouw. Hij houdt vast aan de maskerade die hij ter compensatie van zijn leven heeft gemaakt: de bouw van huizen om anderen een onderdak te bieden. Zelf is hij niet aan leven toegekomen. Die houding maakt dat deze voorstelling op afstand blijft. Paul R. Kooij en Judith Noyons geven onaangedane vertolkingen weg van mensen die iets is overkomen, gestuurd door een regie die geen accenten legt.

Het meest effect sorteert nog de stille, afwezige reactie van de vrouw van Solness als ze verneemt dat haar echtgenoot is overkomen. Het is geen toeval dat de toeschouwer zich met haar verwant voelt.