Bloedmooi en heel wreed

Bernardo Fernández: Zwart ijs. Vertaald door Jacqueline Visscher. Signatuur, 224 blz. € 15,–

Uitgeverij Signatuur lanceert haar nieuwe imprint Signatuur Noir met de Mexicaanse thriller Zwart ijs van Bernardo Fernández, die eerder opviel met de merkwaardige fantasy-roman Drakenogen. Zwart ijs is een oefening in ‘noir’ die even fantasievol is als Drakenogen maar de grenzen van het thrillergenre respecteert. Het is ook een ietwat puberale jongensfantasie over ‘sterke vrouwen’.

Lizzy Zubiaga is een modern en succesvol meisje. Ze draagt rode latex pakjes, rijdt in dure auto’s, is een gerespecteerd kunstverzamelaar en windt iedereen om haar vinger. Lizzy is ook de erfgenaam en opvolger van haar vader, de baas van het Constanza drugskartel in Mexico. Ze kan zich in wreedheid en gewiekstheid meten met de andere drugsbazen. Als Lizzy een probleem met je heeft, komt ze persoonlijk langs om met een honkbalknuppel je hersens in te slaan. Of ze stuurt haar belangrijkste handlanger el Médico, een briljante arts en scheikundige, die zowel voor Lizzy moordt en martelt als aan een designerdrug werkt die de omzet van Lizzy’s kartel dramatisch moet vergroten. Bernardo Fernández laat geen kans onbenut om ons er subtiel op te wijzen dat Lizzy ook nog eens een enorm lekker ding is. Stoer, mooi, meedogenloos en onvoorstelbaar, zelfs ronduit psychopathisch wreed. Kortom: de ideale vrouw. Als je tenminste een bepaald type man bent.

De andere sterke vrouw in Zwart ijs is politieagente Andrea. Fernández laat ons veelvuldig weten dat Andrea erg dik is en daarmee wordt gepest (maar wel de mooiste billen van Mexico heeft) maar omdat ze extreem stoer is, van heavy metal houdt, feilloos kan schieten en een grote bek opzet tegen alles wat beweegt, is duidelijk dat we ook haar erg cool moeten vinden. Als Lizzy de fout maakt om de minnaar van Andrea te laten omleggen, geeft dat een hoeveelheid heibel tussen de dames die tot ver over de Mexicaanse landsgrenzen te horen is.

In de handen van een mindere auteur zou Zwart ijs saaie pulp zijn, gevuld met stereotypen en iets te vies geweld. Bernardo Fernández schrijft te goed om dat te laten gebeuren; hij heeft enorm plezier in het opzoeken van de grenzen van het groteske en komt steeds onverwacht genoeg uit de hoek, waardoor Zwart ijs altijd meer amuseert dan verveelt. Dat komt door de heldinnen, maar ook door de goed geschreven mannenrollen: hun corruptie en algehele hufterigheid komt mooi uit de verf. Zwart ijs is scherp doordacht ‘noir’ divertissement.