Sleurbrekers

Onalledaagse druiven breken de sleur van de wijnschrijver een beetje. Na sloten Chileense cabernet sauvignon, Australische shiraz of Zuid-Franse chardonnay die nu mijn proeftafel annexeren vanwege de productie van mijn nieuwe boek, snak je gewoon naar iets wat de hersencellen en de smaakpapillen een beetje door elkaar schudt.

En die zijn nog aan het bijkomen van de Winzerhof Stahl Scheurebe 2011 uit het Duitse Franken (consumentenadviesprijs € 12,95) die ik van de week proefde. Eentje die als naam ‘Flashback’ had meegekregen van zijn baas.

De Scheurebe is dan ook een druif die bijna een eeuw geleden bedacht is door de Duitse professor Scheu die in 1915 een verbeterde versie van de silvaner wilde maken. Eentje met meer geurexpressie, beter bestand tegen de vorst en minder ziektegevoelig. Het grote succes bleef echter uit. Moeilijke druif. Lastig in het dagelijks gebruik. Deed het alleen goed op percelen die voorbestemd waren voor riesling. En die druif aanplanten was nu eenmaal veel lucratiever

De Scheurebe zou niet meer dan een voetnoot in het grote vergeetboek zijn geweest als een klein aantal ‘Scheurebisten’ ‘m niet tot meeste geslaagde moderne druivenkruising had bestempeld. De wijnmaker van Stahl was een van hen. Hij produceerde met de Scheurebe een geurige, dynamische witte. Vol rijpe peer, lychees, ananas, tijm en peperigheid. Breed uitwaaierend, maar is mooi compact en bovendien prachtig droog.

Ook Weingut Biegler ‘Brindlbach’ Rotgipfler 2011 uit de Oostenrijkse Thermenregio (consumentenadviesprijs € 9,95) zorgde voor reuring in bovenkamer en in mond. Rotgipfler. Klinkt als een bergbeklimmer met een rode puntmuts. Is echter een lichtroze druif die vooral in de Thermenregion, een wijngebied ten zuiden van Wenen, tot een aangenaam resultaat komt.

Door deze Brindlbach zo te afficheren doe ik ‘m overigens tekort. Dit is meer dan aangenaam. Intelligente wijn, met wat tropische indicaties, appelflappenzoet, perentaart met verkruimelde nootjes. Maar voordat deze Rotgipfler zich als een watje laat wegzetten is daar een soort aangename bokkigheid op zijn afdronk.

Ik kan er weer even tegen. Voor morgen staat er al weer een contigent merlots opgelijnd, te dreigen met laurier.