Keith Haring, weet je wel

We hadden weinig succes in de Voorstraat(Lelystad).

Wij: Gideon van der Laan (32), Hiske Kingma (29), Doeko Pinxt (34), kraker Joe (32) en ik.

We droegen blauwe stofjassen en overvielen bewoners aan de Voorstraat met de vraag of ze ons alsjeblieft, alsjeblieft een kunstwerk wilden lenen. Dat zouden we dan een uurtje lang tentoonstellen in de SRV-wagen die verderop in de straat geparkeerd stond.

SRV-wagen: voertuig dat vroeger gebruikt werd als mobiele supermarkt. De SRV-wagen in de Voorstraat was eigendom van De Kunstservice uit Nijmegen en was omgebouwd tot een expositieruimte op wielen. Sinds een week reed de wagen door heel Nederland. Buren konden er van elkaars kunstwerk genieten en elkaar beter leren kennen.

Maar in de Voorstraat stuitten we op te veel wantrouwen. Mensen hoorden geduldig onze praatjes aan over „het bevorderen van de sociale cohesie door kunst”. Maar daarna: hup, deur dicht.

We verzamelden met moeite een zelfgemaakt lampenkampje, en twee doeken van Conny de Visser. Conny was ook de enige in die straat die op haar scootmobiel stapte om de opening van de expositie bij te wonen. Normaal zou hierbij een fles champagne ontkurkt worden. Maar er was zo weinig volk, en er hing zo weinig werk, dat de fles terug de SRV-wagen in ging.

Toen probeerden we het in het wat verder gelegen Woldplantsoen. Hier geen rommelige voortuintjes, geen spinrag in de kozijnen zoals in de Voorstraat. Op één bewoner na die de deur in mijn gezicht dicht smeet, was men in het Woldpantsoen redelijk toegankelijk.

We hadden snel beet, onder meer een beschilderde dakpan van Reinier Schraa (12), een „Picasso-tekeninkje” van Lucienne, een mandala-kleurplaat van Klazina Jonkman en een foto van twee dobermannpinchers , waarover de eigenaar zei: „Se kenne so driehonderd kilo verslepe.”

Om zes uur stonden we met ongeveer tien man voor de ingang van de SRV-wagen. Gideon knipte een lintje door, Joe kon eindelijk de kurk van de champagnefles trekken en iedereen wat inschenken. Twee schattige klieren op een crossfiets hielden niet op te vragen of er ook limonade werd geschonken in plaats van champagne. Ondertussen legde Klazina Jonkman haar buren uit dat ze de mandala-kleurplaat maakte als aandenken aan haar trouwen.

Prachtig, vonden haar buren het, dat ze tot zoiets moois in staat is, ongelofelijk.

Het tafereel werd gefilmd door een cameraploeg van Omroep Flevoland. De interviewer schoof zijn microfoon onder Gideons neus en vroeg: „En wie heeft deze linkse hobby eigenlijk gefinancierd?”

Belachelijke vraag, vonden we allemaal. Hoe kun je die stellen als je ziet hoe de wagen buren bij elkaar brengt die elkaar misschien nooit gesproken hebben?

Iets na zeven uur braken we de tentoonstelling af en gaven we alle kunstwerken weer terug aan de eigenaren. Juist toen kwam er een man aangelopen die ook zijn kunst met de buurt wilde delen.

„Jammer”, zei hij. „Ik heb thuis allemaal van die Keith Haring-schilderijen hangen, weet je wel. Komen jullie nog es terug?”