Eruptie van sprongen en tackles

NDT1 met Move to move. Gezien 10/5, Den Haag. Tournee t/m 10/6. Inl: www.ndt.nl ***

De opdrachten in het programmaboekje zijn een onverbloemd liefdessaluut. Paul Lightfoot en Sol León, nog steeds samen maar geen paar meer, geven zo een ‘leeswijzer’ voor Shine a Light aan de toeschouwer. Hoewel de titel, een toespeling op hun namen, iets opbeurends suggereert, is het duisterheid troef, met nachtmerrieachtige taferelen, gegrom en archetypische figuren. Smalle lichtbundels en bewegende vloerdelen creëren een dynamische omgeving voor een bewegingstaal vol vertragingen, verkrampte, afwerende houdingen en wanhopige mimiek.

In deze kille wereld krijgt de vrouw uit het eerste deel (Ema Yuasa) slechts gezelschap van een ijzige, witbebaarde vader Tijd, terwijl de man (Brett Conway) in deel twee wordt omgeven door angstaanjagende droomsoldaten. Temidden van al die deprimerende beelden lijken Medhi Walerski en Valentina Scaglia de belichaming van een liefde die ondanks alles beklijft, een band die Yuasa en Conway tenslotte in een prachtig duet v/herenigt. Dat is het lang verbeide lichtpunt in Shine a Light, dat desondanks niet helemaal overtuigt, anders dan het eveneens geprogrammeerde, ijzersterke relatiedocument Silent Screen uit 2005.

Secus, slotdeel van het drieluik Three (2005) van Ohad Naharin, is verhoudingsgewijs simpel: beweging om de beweging. Na enige minuten uitdagend stilstaan barsten zeventien dansers uit in een ogenschijnlijk chaotische stroom reuzenpassen, sprongetjes, zwenkingen, slidings en tackles, enorm veerkrachtig maar volkomen beheerst én subtiel geordend in spiegelduetten en andere groepsformaties. Zo overweldigend aards als de dansers van Naharins Batsheva Dance Company zijn de NDT'ers niet, maar Secus blijft een fascinerende expositie van Naharins zogeheten ‘gaga’-idioom.