Iets met vrouwen

Het is altijd weer boeiend wat een blote vrouwenborst kan aanrichten. Niet sinds die van Janet Jackson een halve seconde in beeld was bij de Super Bowl (Nipplegate, 2004), drukten kwaliteitsmedia er eentje zo gretig af als deze week. Ik heb het over de cover van het Amerikaanse Time Magazine, waarop een vrouw haar zoon de borst geeft (zaterdag ook overgenomen in deze krant, pagina 10).

Is het nou echt spraakmakend dat dit kind, dat met volle mond tamelijk laconiek in de camera kijkt, al drie is? Nee, al is het voor die jongen, in zijn stoere camouflagebroek, beslist te hopen dat de foto later nergens opduikt.

Spraakmakend is natuurlijk de ontblote vrouw, zo iemand voor wie Amerikanen het woord hottie reserveren – het begrotelijke resultaat van frequent gymen, designerjeans en een goede kapper. Zij heeft precies de pose die filmsterren voor de rode loper oefenen: beetje diagonaal in beeld, hand in de zij, bevallig door een heup zakkend. Zo sta je dus meestal niet je moedermelk aan te prijzen, wat het resultaat tamelijk obsceen maakt. En jawel: op de dag dat het nummer uitkwam, verkocht Time evenveel digitale abonnementen als normaal in een week.

De Amerikaanse editie van Newsweek had vorige maand ook al zoiets: een cover met een geblinddoekte naakte vrouw, de borsten maar net buiten het kader, vuurrode lippen en de tekst: The fantasy life of working women. Why surrender is a feminist dream. Newsweek ging over de populariteit van de sm-pulproman Fifty Shades of Grey, Time over het fenomeen ‘attachment parenting’, wat in zekere zin op hetzelfde neerkomt. Bestaat in Nederland ook allang, als ‘natuurlijk ouderschap’. Ook vrouwen die daarin geloven, reduceren zichzelf tot object: het kind mag zo lang het wil aan de borst en in het ouderlijk bed slapen, intussen jaren van nachtrust, privacy en wederzijdse onafhankelijkheid ruïnerend. Bondage voor moeders dus.

In Amerika is attachment parenting dan ook weer op zijn retour. Amerikaanse vrouwen ontdekten intussen de Franse opvoedstijl, die ze opgelucht ‘detachment parenting’ noemen. Dat Judith Warner in haar bestseller Perfect Madness liet zien hoe hoogopgeleide Amerikaanse vrouwen zich tot slaaf van hun kind maakten, is ook alweer zeven jaar geleden. Niet toevallig besprak Warner gisteren ter gelegenheid van moederdag in The New York Times het boek Le Conflit van de bekende Franse feministe Elisabeth Badinter. Zij is een fanatiek verdedigster van de nonchalante Franse opvoedschool, inclusief roken en drinken tijdens de zwangerschap.

Kortom: die Time-cover was al bij voorbaat achterhaald. Nieuw is alleen dat ook kwaliteitsmedia de verkoopcijfers voortaan willen opkrikken met bijna-porno. Excuusverhalen mogen daarbij de schijn van journalistieke urgentie ophouden. Iets zegt mij dat wij zulke stukken ook in Nederland nog veel gaan, eh, lezen.

Dus iemand een idee voor iets met vrouwen?