Holland-moe

Boer zoekt Vrouw is gisteravond wederom van start gegaan. Een nieuw seizoen met nieuwe boeren, die allemaal bovenop de kuilbult liggen te hunkeren naar een beetje liefde en warmte. Om jullie even in te lichten: ik hou van dat programma. Voorheen keek ik ernaar zoals mensen destijds ook naar de maanlanding hebben gekeken: ademloos en met een kwijldraadje in de mondhoek. Ik kende alle boeren, en op de website van een vrouwenblad deelde ik mijn theorieën over de ontstane relaties. Ik wil niet zeggen dat Boer zoekt Vrouw mijn raison d’être was, maar het kwam er verrekte dichtbij.

Ik zou dan ook hoeftrappelend van enthousiasme naar de promo voor dit seizoen hebben moeten kijken. Maar een grote vermoeidheid maakte zich van mij meester. Toen dit programma begon, was iedereen verrast door de no-nonsense mentaliteit van de boeren. Dat opsmukloze, die getemperde emoties. Dat, gecombineerd met die typisch Hollandse plaatjes van koeien die met hun dikke konten bij een waterbak stonden, maakte Boer zoekt Vrouw tot de hallucinerende trip down memory lane waar, gezien de kijkcijfers, heel Nederland op zat te wachten.

Inmiddels hebben de tv-makers door dat die typisch Hollandse benadering aanslaat, en tel je als programma pas mee wanneer er wasgoed door het beeld wappert of wanneer BN’ers een spelletje ezeltje-prik spelen. En dus krijgen wij een overkill aan Hollandse plaatjes en begin ik inmiddels al te kokhalzen wanneer ik een lammetje zie. Terwijl dit mijn afkomst is. Ik kom uit een klein dorpje in Friesland. Tot mijn achttiende woonde ik in een Boer zoekt Vrouw-decor, en nog altijd weet ik alles over hooien en gieren.

Maar door het programma ben ik Holland-moe. Ik ben klaar met al die vertederende beelden van stuurse mannen die leunend op hun hooivork met Yvon over hun gevoelens moeten praten. Klaar met het boerenbontservies, met de geblokte gordijnen en de tot snot geprakte aardappelen. Ik wil weer een realistisch beeld van Nederland krijgen, en niet een geromantiseerd visie met giertanks en erwtensoep.

Natuurlijk zal ik dit seizoen weer kijken. Ik wil ook meepraten met de caissières in de supermarkt en met mijn vriendinnen. Maar ondertussen heeft Yvon ervoor gezorgd dat ik een hekel heb gekregen aan een wereld waar ik vroeger deel van uitmaakte. Dus nu maar duimen dat dit seizoen er een leuke moslima verliefd wordt op een van de boeren. Want als ik nog één geblokt gordijntje voorbij zie komen, zet ik een hooibult in de hens.