De gastrecensent over de Grote Jan Rot Show

Pop

De Grote Jan Rot Show. Gehoord 13/5 Carré, Amsterdam.*****

Zanger/tekstdichter Jan Rot is na zijn tv-debuut in mei van het jaar 1982 – overigens mijn geboortejaar, voor altijd verbonden aan Counting Sheep (‘Schapen tellen’). En terecht. Zo voelt het ook voor hem, want als de vertaling voor Jan Rot klopt, dan is het ook zijn lied. Dan weet hij het met hartstocht te brengen.

Ik heb veel bewondering voor de man die de wereld om zich heen ‘vergeet’ als hij zijn verhaal brengt.

Ik ging dus graag naar de Grote Jan Rot Show in Carré, Amsterdam. De gelegenheid: een veelzijdige man die dertig jaar in het vak zit. Samen met zijn combo: Jan van der Meij (gitaar), Jakob Klaasse (piano), Marjolein Meijers (bas) en Roy Bakker (drums) en een verzameling bijzondere gasten: van Henk Westbroek die Lola zong, tot Bob Fosko (Ben jij ook zo alleen - Are you lonesome tonight); van Edwin ‘Ome Willem’ Rutten (Gele Duikmasjien - Yellow Submarine) tot Di-Rect die overweldigende indruk maakte met een nummer uit de musical Tommy.

Jan Rot trapte af met een geestige relaas over hoe „eenzaam het is aan de top”. Hij deelde zijn talent met taal in zijn liederen, als een soort introductie van de avond. Het duurde niet lang voor hij mijn hart veroverde. En dat bleef hij meerdere malen doen, bijvoorbeeld toen hij met Marjolein Meijers (als ‘An’) Wij gaan lekker trouwen, een hertaling van het liefdesliedje van de Dixie Cups, zong.

Toen volgden enkele snoezige gebeurtenissen. Zoals dat zijn kindjes, beter bekend als ‘Rotjes’, vanuit de coulissen het podium opklommen om met een blaasinstrumentjes (kazoo) met het orkest mee te spelen. Of het moment dat Jan, alsof hij het wist, mijn favoriet Burgerman zong (hertaling van Rambling Man, bekend van de Allman Brothers Band). Ook zijn versie van Mijn naam is Mien (Boy Named Sue, Johnny Cash) maakte iets in mij los.

De Mick Jagger-act van tv-presentator Henkjan Smits (‘ik verveel me’) was onverwacht best leuk en onderhoudend. Jan Rot kondigde hem af met een statement: „je bent door”.

Als Jan Rot Sylvia’s Moeder zingt kun je je generen voor een hoestbui. Het was echt muisstil. Wederom een prachtlied was Jan’s versie God sta me bij van de Beach Boys (God Only Knows) tot aan “Dit land is jouw land” (“This land is your land” van Woody Guthrie) met publieke participatie op de eerste plaats.

Over nieuwe samenwerkingen/projecten zei hij: „er zit geen hond op te wachten maar ík vind het belangrijk dat het gemaakt wordt!” Hij vertelde hoe hij na een optreden onder de douche ging staan om de hertaalde versie van ”Love me tender” te zingen. Ontroerend was het hertaalde Love Me Tender, met de indringende slotzin: „En mijn liefste, ik geef jou alles wat ik ben”.

Na een terechte staande ovatie stelde de zanger bij de toegift zijn publiek gerust: „Ga nou maar weer lekker zitten, het lied duurt op zijn minst drie minuten.”

Ik nam mijn glimlach mee naar huis.