Brieven

Je weet niet of je kind een Mandela of een Breivik wordt

Philip Huff schreef over onzinnige redenen om kinderen (‘Zij weten wat echt geluk is, toch?’, Zin, 9 mei). Ik vind zijn stuk erg verfrissend. Wel vind ik dat hij iets te kort door de bocht gaat met de zin: „Kinderen krijgen staat dus gelijk aan het bijdragen aan leed in de wereld”.

Ik ben het met Huff eens dat de keuze voor kinderen een puur egoïstische is. Er bestaat echter niet zoiets als een keurmerk ‘leedneutraal’ leven. En mocht het wel bestaan, dan zou niemand – wel of geen kinderen – hiervoor in aanmerking komen. De leed/geluk-balans laat zich niet uitdrukken in een som.

Het opdringen van ouderschap of kinderloosheid is beiden banaal, het dedain mag aan beide kanten wel wat minder. Moreel juist handelen is enkel mogelijk wanneer je alle gevolgen van je beslissing kunt overzien, kunt waarderen en prioriteren. Dat is bij de keuze voor ouderschap onmogelijk.

Ik kan de gevolgen van de komst van mijn dochter niet overzien. Ik weet niet of ze een Mandela of een Breivik wordt, maar ik put er nu kracht uit dat ze er is. Ik sta sterker in mijn schoenen, mijn wereld is groter geworden en ik deel deze vrolijkheid graag. Dus Philip Huff, bij deze een grote glimlach van mij die, naar ik hoop, jouw leed wat verzacht.

Joske SlijkhuisStudent filosofie en biomedische technologie, moeder van een drie maanden oude dochter

Ook de PVV-stemmer hoort bij democratie

Beste Christiaan, ik huiver. Ik weet alleen niet waarvan ik meer huiver: de uitlatingen van Wilders of de attitude die jij tentoonspreidt in je column (‘Cordon’, Opinie, 10 mei). Ik ben verontrust door het dedain dat te lezen is in je artikel. Europa of geen Europa, islamisering of geen islamisering, waar ik in geloof is democratie. Noem me een idealist, maar ik geloof nog steeds oprecht dat het belangrijkste in een democratie is dat het volk spreekt.

Het is natuurlijk verleidelijk om de (potentiële) achterban van de PVV te verlagen tot domme mensen. Maar wat jij blijkbaar voorstaat is het uitsluiten van de stem van een bepaald deel van de bevolking.

De opkomst van de PVV mag weliswaar een dreiging vormen voor sommigen, besef dat deze opkomst voor een significant deel te wijten is aan het feit dat de politiek de laatste decennia een betuttelende, denigrerende houding heeft aangenomen ten opzichte van sentimenten zoals islamofobie, waardoor zowel impliciet als expliciet een signaal wordt gegeven naar een deel van onze bevolking: ‘Dat mag jij helemaal niet vinden, wat jij wilt is verkeerd’. En: ‘Maar jullie snappen helemaal niet hoe dit allemaal werkt, laat dat nou maar aan ons over’.

Als een meerderheid in Nederland uit de EU wil, dan dient Nederland uit de EU te gaan. Omdat dit democratie is. Radicalisering ga je tegen door te luisteren, ruimte te geven. En niet door hoog in de ivoren toren te klimmen.

Ivo van der AvertOegstgeest