Bescheiden met dansende vingers

Donald Dunn was in de jaren zestig een steunpilaar in de huisband van label Stax. Daarna werd hij een veelgevraagd sessiemuzikant.

Donald Dunn in 1970 Foto AP

Donald ‘Duck’ Dunn kon zijn basnoten laten dansen. De bassist van het Stax-label gaf een soepele ruggengraat aan de soul van Otis Redding, Sam and Dave en Wilson Pickett. Dunn, die in de nacht van zaterdag op zondag in zijn slaap overleed na een concert in Tokio, was de meester van de swing in de baslijnen van Booker T and the MG’s. De huisband van Stax scoorde hits met instrumentale soulkrakers als Green onions en Time is tight.

Dunn groeide op in Memphis met Steve Cropper, de gitarist met wie hij eerst The Royal Spades en later The Mar-Keys oprichtte. Bij Stax vormden Cropper en Dunn de blanke helft van de multiraciale huisband, die als geen ander de groove van de zuidelijke soul belichaamde. Respect van Otis Redding en Hold on I’m coming van Same & Dave danken hun urgentie aan de koele beheersing achter de doorleefde soul van Stax, met Dunns baspartijen als het cement dat de verschillende onderdelen bij elkaar hield.

De bijnaam ‘Duck’ stamde uit zijn jeugd, toen hij op school bekend stond als liefhebber van Donald Duck-filmpjes. In het sociale leven was Memphis nog nauwelijks geïntegreerd, maar in de Stax-studio werkten blanken en zwarten samen als gelijken. Toen Dunn in 1967 voor het eerst als bandlid van Otis Redding naar Engeland op tournee ging, keken Europese fans er van op dat hij blank was. „Ze hielden me voor een locale sessiemuzikant, want soul uit Memphis was in hun ogen zwart.”

Na de gouden jaren van de sixtiessoul werd Donald Dunn een veelgevraagd sessiemuzikant bij Eric Clapton, Rod Stewart en anderen. In de film The Blues Brothers (1980) speelde hij zichzelf; een gerespecteerd muzikant met een groots soulverleden die een nederig baantje als huurmuzikant moest aannemen. Zijn leven lang bleef hij met zijn boezemvriend Cropper spelen bij The Blues Brothers Band, de succesvolle podiumversie van de groep uit de film.

In 1993 toerden Booker T and the MGs met Neil Young, een jaar nadat ze waren opgenomen in de Rock & Roll Hall Of Fame. Donald ‘Duck’ Dunn bleef een bescheiden muzikant die in 2007 bij de viering van het 50-jarig bestaan van Stax zijn dienende rol als volgt samenvatte: „De bas is de basis. Als mijn vingers dansen, swingt de muziek.”