Een kastelein met ‘hartelekheid veur ederein’

Jo Habets

Of er nu Japanse toeristen over de vloer kwamen of oud-premier Dries van Agt. Jo Habets, uitbater van café-restaurant D’n Awwe Stiene, bleef altijd Mestreechs praten. Hij was een Maastrichtenaar die zich al ontheemd voelde zodra het silhouet van de stad uit zicht raakte. Bij dat chauvinisme hoorde onvoorwaardelijke liefde voor voetbalclub MVV. En een muziekinstallatie die met carnaval van vreemde smetten vrij bleef: in en rond D’n Awwe Stiene mochten alleen Maastrichtse liedjes te horen zijn. Dat zijn overlijdensadvertentie in het dialect zou worden opgesteld, was dan ook snel duidelijk: Gans onverwachs höbbe veer vendaog, nao ’n leve dat geteikend woort door inzat en hartelekheid veur ederein dee häöm leef waor, aofsjeid mote numme vaan.

Habets begon zijn werkzame leven als monteur bij de papierfabriek KNP. In 1972 opende hij met zijn vrouw een café aan de Mariastraat, vlakbij de Maas. In de loop der jaren kwam er een restaurant bij en breidde de zaak zich uit. Bij de vaste gasten hoorde het verenigingsleven, variërend van het Maastrichtse CDA tot de zaate hermenie (carnavalskapel) Tête de Veau – in beide gezelschappen blies de Limburgse gouverneur Bovens een partijtje mee.

„Jo hield van het horecavak omdat hij daar mensen om zich heen kon verzamelen”, zegt Pascal Breuls, die als student in de zaak werkte en nauw bevriend bleef. „Hij zorgde voor een kwinkslag, af en toe een schuin verhaal en bood een luisterend oor. De zaak was voor sommigen een tweede huiskamer.”

Habets stond met zijn café-restaurant 29 keer op het Preuvenemint. Hij miste alleen de eerste editie van het culinaire festijn op het Vrijthof. Dit jaar zou hij voor het eerst afwezig zijn. De voorbereidingen werden te zwaar. Habets ergerde zich ook aan wat hij zag als de verwording van het evenement. Hij sprak zich openlijk uit tegen chef-kok Hans van Wolde die wilde verjongen. Habets vond dat de man van restaurant Beluga (twee Michelinsterren) optrad als „een dictator”. Breuls: „Van Wolde noemde Jo op zijn beurt ‘die man die alleen maar konijn kon klaar maken’.”

Volgens Nol Beckers, secretaris van Tête de Veau, paste dat bij de uitgesproken aard van Habets. „Als ontwikkelingen in de binnenstad hem niet zinden of regeltjes verstikkend werkten, zei hij dat duidelijk.”

De laatste jaren kreeg Habets steeds meer gezondheidsproblemen. Zo kampte hij met slechte knieën en heupen en met een suikerziekte. Het runnen van de zaak moest Habets overlaten aan vrouw en kinderen. Hij zat er nog wel, vaak aan een tafeltje op zijn terras.

Toegeven dat het minder ging, vond Habets moeilijk. Breuls: „Toen de auto van zijn oudste dochter dienst weigerde, kreeg zij die van hem. Zo hoefde hij niet toe te geven dat autorijden lastiger ging. D’n Awwe Stiene officieel te koop zetten was een stap te ver, maar als iemand met hart voor de zaak zich zou melden, viel er te praten.”

Vorige week donderdag overleed Habets onverwacht – aan een hartinfarct, een herseninfarct of een combinatie van beide.