Dansend over de Italiaanse velden

Alessandro del Piero (37) speelt zondag na negentien jaar zijn laatste competitieduel voor Juventus. „Hij was voorbestemd artiest te worden.”

Als telt niet in de sport, maar wat als Alessandro del Piero geen broer had? Dan was hij doelman geworden. En hadden we misschien nooit van hem gehoord.

Moeder Bruna, die zich als een klassieke Italiaanse mama ontfermde over haar kinderen, vond dat de breekbare Alessandro beter kon gaan keepen. Beter voor zijn astma, vond zij. No no, reageerde Stefano, haar oudste zoon. „Alex is geen keeper, mama, hij is aanvaller. Hij is voorbestemd een artiest te worden”, zei de oudere broer.

En hij werd een artiest. Alessandro del Piero (37) danste zijn leven lang over de Italiaanse voetbalvelden. Dartelend, sierlijk, frivool, lichtvoetig en zijn vizier immer gericht op het doel. Zondag, na negentien seizoenen het shirt te hebben gedragen van Juventus, neemt hij afscheid van ‘zijn’ publiek in Turijn.

Het zal een afscheid in tranen worden. Del Piero draagt het zwart en wit in zijn hart. Zijn jongensdroom kwam uit toen hij op negentienjarige leeftijd werd getransfereerd van Padova naar Juventus, de club die hij als kleine jongen bewonderde. Inter, Milan en Fiorentina hadden het nakijken. Del Piero wilde alleen naar Juve. „Ze besloten me te kopen op basis van mijn techniek”, vertelde de 1.73 meter lange speler in 2007 in Voetbalzone. „Later hoorde ik dat het een gokje was van de club. Ze vonden me te licht.”

Hij werd vrijwel meteen in de armen gesloten van de tifosi. Zijn zachte stem, in combinatie met zijn sierlijke speelwijze en scoringsdrift, maakten van hem een halfgod: Il Fenomeno Vero, het ware fenomeen.

Bij Juventus, begin jaren negentig getraind door Marcello Lippi, speelde hij met spierbonken als Gianluca Vialli, Roberto Baggio en Fabrizio Ravanelli. Ook de fragiele Del Piero transformeerde in korte tijd in een soort hulk – en niet zonder gevolgen. De aanvaller viel van de ene blessure in de andere. Jaren later werden geruchten over vermeend dopegebruik bewaarheid – Juventus was een florerende apotheek. Del Piero ontkende.

Onder Lippi, zijn grootste bewonderaar, groeide hij uit tot een aanvaller van wereldklasse. Hij was erbij in 1996, toen ‘De Oude Dame’ na strafschoppen Ajax versloeg in de finale van de Champions League. Er zouden nog drie verloren finales volgen. Del Piero. „Die zijn het dieptepunt in mijn carrière”, zei Del Piero in Voetbalzone. „Net als mijn blessure.”

In 2001 stond hij een half jaar buitenspel na een zware knieblessure. Vader Gino overleed datzelfde jaar na een langdurig ziekbed. Alejet rouwde lang. Critici beweren dat hij daarna nooit meer zijn oude niveau haalde.

Zijn privéleven heeft hij altijd zorgvuldig afgeschermd van de buitenwereld. Zijn negen jaar oudere broer Stefano is zijn zaakwaarnemer. En hij heeft een zusje, Beatrice, een geadopteerd meisje uit Roemenië. Hij is getrouwd met Sonia Amoruso, ex-fotomodel. Ze hebben drie kinderen. Onder zijn vrienden rekent hij Noel Gallagher, voormalig leadzanger van de Britse band Oasis.

Zijn moeder, die nog altijd woont in Conegliano, een klein dorpje in de noordelijke provincie Veneto, waakte vroeger over de kleine Alessandro. Onhandelbaar was hij soms. Dan bekeek hij een oude videoband met daarop vrije trappen van de Braziliaan Zico, de Fransman Platini en de Argentijn Maradona. Hij probeerde zijn voorbeelden vervolgens te imiteren in de huiskamer, met glasgerinkel en scherven tot gevolg. Om de woedeaanvallen van zijn moeder uit de weg te gaan, verlegde hij het oefenterrein naar zijn slaapkamer, waar hij – telkens met zijn rechtervoet – op de lichtschakelaar mikte. Aan, uit. Aan, uit.

Later zou hij zijn vrije trappen perfectioneren bij Juventus. Zijn spel werd door toenmalig FIAT-baas Gianni Agnelli, destijds clubvoorzitter, vergeleken met de penseelstreken van Pinturicchio, een kleine Italiaanse schilder uit de vijftiende eeuw. Del Piero liet zich de loftuitingen welgevallen. Juventus en hij, dat is liefde. Ware liefde.

Het verbond kwam aan het licht in 2006. Juventus was de grote boosdoener in Calciopoli, een omvangrijk omkoopschandaal, en werd teruggezet naar de Serie B. Del Piero, pas wereldkampioen geworden met Italië, bleef de club trouw, net als de Tsjech Pavel Nedved en de Italiaanse doelman Gianluigi Buffon.

Deze krant was erbij, toen Juventus bij Rimini in september 2006 debuteerde in de Serie B. ‘La mia fede non retrocede’, stond op een spandoek van Juventus-supporters: ‘Mijn trouw is niet gedegradeerd’. Del Piero zorgde ervoor dat zijn club binnen een seizoen terugkeerde naar de Serie A. Zes jaar later is er nu weer feest, nadat Juventus zich afgelopen zondag tegen Cagliari verzekerde van de landstitel. Na afloop zei keeper Gianluigi Buffon voor tientallen televisiecamera’s dat hun club Juventus de finale van de Italiaanse beker, volgende week in Rome tegen Napoli, speciaal voor Del Piero moet winnen. Buffon: „Dat verdient hij.”

Begin dit seizoen kreeg Alessandro del Piero te horen dat zijn contract bij Juventus niet verlengd zou worden. „Ik kan me geen toekomst voorstellen”, zei hij in La Gazzetta dello Sport. „De grote verandering boezemt me angst in. Het zal aanvoelen alsof ik mijn huis verlaat. Ik had gehoopt afscheid te nemen bij Juventus.”

Of hij zijn lange loopbaan nog elders zal vervolgen, is de grote vraag. De Verenigde Staten lonken, net als Olympique Marseille en AC Milan.