Simone als Wikipedialemma

Muziektheater

Nina Simone (a) live , door MC Theater. Inl.: mconline.nl **

Na het zien van de voorstelling Nina Simone (a) live, resteren twee inzichten. 1. Een lineair naverteld levensverhaal, van wie dan ook, is theatraal niet interessant. En 2. Sabrine Starke is de beste zangeres van Nederland. Zo wordt de toeschouwer heen en weer geslingerd tussen pijnlijke missers, en momenten van opperste euforie.

Het leek zo’n goed idee, een voorstelling over jazzlegende Nina Simone, gelardeerd met haar liedjes – de mooiste van de twintigste eeuw – verteld, gezongen en gespeeld door 7 enthousiaste muzikanten/zangers/acteurs.

Maar regisseur Marjorie Boston en scenarist Maarten van Hinte maken er een Wikipedialemma van: ze vertellen het leven van Simone na van haar jeugd in Tryon, tot haar eenzame oude dag. Een veelbewogen leven maakt nog niet vanzelf een interessant toneelstuk. Het dilemma, het drama en het conflict ontbreken.

Die elementen zijn er genoeg in haar leven: de hoop van de zwarte gemeenschap in een gesegregeerd Amerikaans stadje; de blanke elite die haar opleiding betaalt. Moeizame relatie met haar ouders, nare echtgenoot, onzichtbare dochter.

Maar Boston werkt het niet uit, ze maakt er geen scènes van, er is geen dialoog; alles wordt in de eerste persoon naverteld. De tekst is van het naïeve soort: Simone verlangde naar vrijheid. Of: ze was ongelukkig, en dat is zielig.

Daar komt bij dat de vertellers, hoewel allen begeesterde performers, geen al te beste acteurs zijn. Alleen Hans Dagelet als de oude diva speelt even echt een scène – een verademing. Evenmin zijn het allen sterke zangers. Behalve Starke dus, die zich met haar schuurpapieren stem en dadaïstische timing met haar onderwerp kan meten.