Professionele slachtoffers

Mijn vader was ondergedoken in de Tweede Wereldoorlog.

Een vriend van hem ook, op een ander adres. De vriend zat op een zolderkamertje bij mensen in huis, met een soort hok onder het dak, waar hij net in paste.

Op een dag is er een razzia in de hele straat. De vriend van mijn vader duikt in het hok. Er zijn veel Duitse stemmen in huis. Er loopt iemand de trap op. Een Duitse soldaat loopt de zolderkamer op, en doet het hok gelijk open.

Hij kijkt recht in het gezicht van de man.

De Duitse soldaat smijt de deur van het hok dicht. Hij brult naar beneden: „Oben auch nichts”.

Een held, die zijn eigen leven op het spel zette.

Dit was het rolmodel waar mijn vader me mee opvoedde. Hij zou zich niet herkend hebben in de professionele slachtoffers van 2012.

Laten we 4 mei niet een dag maken van groepen: slachtoffers (goed) en daders (fout). Laat het een dag zijn van mensen, die volgens menselijke waarden willen leven. En die nooit meer hopen kwijt te raken.