Kinderen krijgen is niet decadent. Het probleem is overconsumptie

Kinderen krijgen is egoïstisch en slecht voor het milieu, aldus Philip Huff. Zijn redenatie klopt niet. Juist landen met lage geboortecijfers zijn de grootste vervuilers.

Geamuseerd las ik het stuk van filosoof Philip Huff over zijn onzinredenen om kinderen te krijgen (‘Zij weten wat echt geluk is, toch?’, Zin, 9 mei). Huff onderbouwt zijn betoog niet alleen met ijzersterke drogredeneringen, maar ook met feitelijke onjuistheden. Huff beweert onder andere dat niets zelfzuchtiger is dan kinderen krijgen, want je legt een nog groter beslag op de grondstoffen voor je genetisch materiaal. Dit is feitelijk onjuist. Het grootste beslag op grondstoffen wordt momenteel gelegd door de welvarende landen met het laagste geboorte en sterftecijfer. Hoe makkelijk is het te wijzen naar (veelal arme) landen met hoge geboortecijfers en de werkelijke reden van nutteloze grondstoffenvernietiging, namelijk onze ongeremde consumptie, niet te noemen? Er is een duidelijke correlatie tussen welvaartsniveau en aantal kinderen volgens de World Health Organisation. Hoe lager de welvaart, hoe meer kinderen. Kinderen zijn in ontwikkelingslanden de enige pensioenvoorziening. Verder zijn daar: gebrekkige seksuele voorlichting, geen voorbehoedsmiddelen of zelfs taboes op voorbehoedsmiddelen. Ten slotte zijn de invloed van kerk en staat op het krijgen van meer kinderen daar groot. Huff zegt: wie een kind krijgt, houdt de rotte welvaartsverdeling in stand. Die rotte welvaartsverdeling wordt echter niet slechts door hoge geboortecijfers bepaald, maar met name door de oneerlijke verdeling van welvaart. Maltus was de eerste wetenschapper die in het begin van de negentiende eeuw wees op de mogelijk desastreuze gevolgen van exponentiële bevolkingsgroei en grondstoffentekorten. Zijn werk werd sinds de jaren 70 actueel met de modelstudies door de Club van Rome. Het is echter een wijdverbreid misverstand dat de Club van Rome waarschuwde voor de gevolgen van de groei van de exponentiële wereldbevolking. Eerder waarschuwden ze voor de gevolgen van exponentiële vervuiling, door groei van consumptie, waar volgens hun de mens uiteindelijk ten onder zou aan gaan. Inderdaad is het grootste aandeel uitstoot van broeikasgassen voor rekening van de welvarendste landen met de laagste geboortecijfers.

Ten slotte is kinderen krijgen – in tegenspraak met Huff – in welvarende landen juist een bewezen vorm van zelfbeschikking. Kinderen krijgen is hier een luxeverschijnsel, want is veelal een bewuste keuze van de ouders, en leidt wel degelijk tot een grotere mate van geluksgevoel, bewees het Max Planck Instituut onlangs. De bejaarde Huff zal in het vergrijsde Nederland moeten accepteren dat hij zal moeten worden verzorgd door de kinderen van anderen of, in eenzaamheid verkwijnen. Juist de mentaliteit van Huff „ik ben niet bereid welvaart in te leveren” is de lont voor het doemscenario voor de toekomst van de aarde en haar kinderen.