Hondje in rok biedt zich aan

Next van LeineRoebana. Gezien 6/5. Tournee t/m 1/6. Inl.: leineroebana.nl

In de productie Ghost Track traden de dansers van LeineRoebana op met Indonesische dansers en een gamelanorkest. In de nieuwe voorstelling Next zouden breakdancers aantreden, maar die liepen helaas weg tijdens het repetitieproces.

Vandaar dat het eerste deel van Next maar nu en dan overtuigt, opmerkelijk genoeg vooral in de breakdancechoreografieën, die wonderwel blijken te combineren met de razendsnelle chansons van Jacques Brel: Madeleine en La Valse à Mille Temps. Op die momenten komt het thema van de jeugdige, overrompelende energie van het verliefd-zijn wel uit de verf. Maar een groot deel van de tijd komt het neer op voluit, krachtig dansen en steeds luider hijgen. Aan de muzikale basis ligt het niet: Matthias Kadar is een veelzijdige zanger, die liederen van Brel, Shaffy en Franz Schubert een intense, originele interpretatie geeft.

In deel twee vormt de snijdende spot van Nina Hagens teksten de leidraad voor vier dansers in licht absurdistische scènes. Op grotesk hoge hakken torent Reut Gez-Wang boven Tim Persent uit, die zich in een koket rokje aanbiedt als ‘dein Hund’; Heather Ware kermt om de mooie Helmut; Uri Eugenio, die in deze orgie van overdrijving en ironie schittert, zingt vals Ain’t no Sunshine When She’s Gone.

In het ludieke karakter is een klein eerbetoon aan de onlangs overleden Ton Lutgerink herkenbaar, meester van de lichtvoetige ironie. Dat is mooi, maar als voorstelling voelt Next onvoldragen.