Nostalgische vampiersoap is geestig en kinderproof

Dark Shadows

Regie: Tim Burton. Met Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Helena Bonham Carter, Eva Green. ****

De nieuwe film van Tim Burton, Dark Shadows, is gebaseerd op een gelijknamige soapserie met enkele horrorelementen uit de jaren zestig. De soap was begonnen als een verhaal over een onschuldig meisje dat een baan heeft aangenomen in een eng oud huis waar het buiten altijd stormt en alle deuren piepen, en de bewoners een tikje merkwaardig zijn. Zo’n uitgangspunt voor een in de namiddag uitgezonden soap was voor tv-netwerk ABC in 1966 een waagstuk. Daytime soaps gingen en gaan immers meestal over herkenbare emotionele familie- en liefdesverhoudingen. De kijkcijfers vielen dan ook erg tegen. In arren moede besloot bedenker Dan Curtis daarom een spook te introduceren en toen dat de kijkcijfers de hoogte in joeg, volgde de introductie van een vampier, Barnabas Collins. Wat die daar eigenlijk moesten, was van later zorg.

Het was een goedaardige vampier – dat wel. Het moest natuurlijk niet te gek worden, op een tijdstip dat de kleuters nog niet naar bed zijn. Barnabas is niet het soort vampier dat moordend en slurpend door de wereld trekt, op zoek naar slachtoffers. Ook naar de implicaties van de beet van een vampier – vaak afgebeeld als een overtreffende trap van seks – zoekt men in Dark Shadows vergeefs.

Burton – acht jaar oud in 1966 – heeft een hommage willen brengen aan Dark Shadows en is daar riant in geslaagd. Hij heeft de stijlkenmerken van de soap deels overgenomen. Regelmatig valt de handeling van de vampierkomedie stil ten bate van intense dialogen over bijna niets; de kern van elke soap. Als de spanning dreigt te verflauwen doemt plompverloren een nieuw dramatisch element op – de dochter des huizes die een weerwolf blijkt te zijn bijvoorbeeld. Nog altijd is Barnabas (Johnny Depp) een beetje piekerende en tobbende vampier. De figuur van Angélique Bouchard (Eva Green) als de vampier wier fatale beet debet is aan Barnabas’ lot maakt het gebrek aan erotische spanning bij de hoofdpersoon ruimschoots goed. Hun vrijpartij kan de filmgeschiedenis in als een van de gewelddadigste en meest komische.

Dark Shadows is, zoals we van Burton gewend zijn, een perfect vormgegeven stijloefening, in een heel eigen, perfect doordachte esthetiek, geestig en met verbluffend knappe digitale effecten. Je er kunt zonder risico de kleuters van nu mee naartoe nemen.