Een restje pompoen

Koken voor jezelf is een onderschat genoegen. Natuurlijk, er gaat bijna niets boven een tafel vol geklets dat langzaam stilvalt, op mondvol gemompelde complimenten na. Maar het grote voordeel van koken voor één is vrijheid.

De vrijheid om maar iets te doen met wat er toevallig in de ijskast of aardappelmand ligt. Bleekselderij en een restje pecorino? Prima salade. Stukje spek en een ei? Quiche, pasta carbonara of briljant roereitje. Aubergine? Tja, waar moet ik beginnen, vooral als je ergens een blikje ansjovis hebt slingeren.

Het is ook dé gelegenheid om eens uit te proberen of dat werkt, een restje groene kool met garnalen en gember (niet echt). Of selderijprut met kerrie, om een andere mislukt experimentje te noemen.

Maar solo-ik-heb-eigenlijk-niets-in-huis-experimenten kunnen gaan vervelen. Zeker als je het vaak doet en de basisingrediënten hetzelfde zijn – je komt natuurlijk toch vaak uit op de lang houdbare groenten en knollen. Zoals de flespompoen, die me al weken trouwhartig en oranje lag aan te kijken. In blokjes roosteren met knoflook? Al zo vaak gedaan. Soep? Bleh.

En dan is het fijn dat er een boek is zoals dat van Niki Segnit, The Flavour Thesaurus, al eerder op deze plek besproken. Ze beschrijft 99 soorten voedsel, of beter smaken, en zoveel mogelijk combinaties. Heel inspirerend. Dus gewoon butternut squash opgezocht, en gestuit op de combinatie met spek – daar had ik ook nog een restje van liggen. Ze geeft niet veel recepten, maar bij deze combinatie wel.

Rasp de pompoen. Neem een fijne rasp, dan vallen de koekjes niet zo snel uit elkaar bij het bakken (en het zal wel tuttig zijn, maar dát is nog eens een leuk moederdagcadeau: een vlijmscherpe, vingerbedreigende blokrasp, want sinds de gekleide asbak niet meer kan is het toch tobben op moederdag). En houd bij het afwegen – niet dat het extreem nauw luistert in dit recept – rekening met het mysterieuze enkele-sokken effect: tijdens het raspen van de pompoen verdwijnt er gewicht. Waarschijnlijk naar de plek waar al mijn andere sokken liggen.

Bak de stukken bacon tot ze bruin en knapperig zijn, en verkruimel ze, of snij ze fijn. Meng de kruimels met de pompoen, het rasp van een halve limoen en een flinke hand broodkruimels. Maak er met een eetlepel mayonaise een samenhangend geheel van. En, het staat niet in het recept, maar een lepel bloem draagt bij aan de consistentie.

Maak van het mengsel koekjes van ongeveer 4 centimeter doorsnee, 1 centimeter dik, die je een half uurtje op laat stijven in de ijskast. Bak ze dan in een laagje hete olie in een minuut of 5 gaar. Keer ze om als de onderkant aantrekkelijk oranjebruin is. Het recept zegt frituren, maar dat leverde bij mij vooral heel veel gefrituurd pompoengruis op, en in de koekenpan ging het uitstekend. Serveer met een lik mayonaise gemengd met limoensap en de geraspte schil van de andere helft van de limoen.