Carlos Slim en NedMex

Ofschoon op de vraag ‘weet je hoe je een klein fortuin kunt maken in de wijnindustrie?’ het antwoord luidt ‘dat je dan met een groot fortuin moet beginnen’, vormde dit voor een aantal landgenoten geen beletsel om te investeren in een eigen domein. Drie daarvan hebben daarvoor Zuid-Frankrijk gekozen, het epicentrum van de rosé. En met succes.

Niet alleen zakelijk gezien, maar de wijn die ze er maken is nog lekker ook. Zo participeerde Paul den Toom, ooit supermarktondernemer, in het al door een al Nederlandse gerunde Château de l’Horte in Corbières. Daar wordt een eenvoudige, doch smakelijke rosé gemaakt, een succesnummer bij Plus supermarkten voor ruim onder € 5,00.

Beduidend ambitieuzer is de Provence rosé van Dick de Groot. De voormalig directeur-eigenaar van een recylingbedrijf schafte zich in 1998 Domaine de l’Amaurigue aan en verkoopt zijn rosé bij Gall & Gall voor € 7,99. Ex-mediaondernemer Eric Kurver maakt thans AIX, is de benjamin van het gezelschap, en debuteerde in 2009 indrukwekkend. Met zijn eerste oogst uit Coteaux d’Aix en Provence kreeg hij bij wijnjury’s, sommeliers en drinkers de handen op elkaar. Inmiddels is deze laatste dermate succesvol dat zijn recente oogst 2011 ook doorgedrongen is op de jetset-stranden van Ibiza en in de jachthavens van Dubai. En daar schijnen vooral de magnums en dubbele magnums uiterst populair.

Nu blijven de wijnmaakinspanningen van onze landgenoten overigens niet beperkt tot het zonnige Franse zuiden. In de Loire, Bordeaux en de Rhône wappert eveneens onze driekleur. Maar ook buiten Frankrijk heeft het druivenvirus ons te pakken. Zo ontmoette ik al vaderlandse wijnmakers in Griekenland, Nieuw Zeeland, Duitsland, Argentinië, Italië, Portugal en Zuid-Afrika.

Vaak zijn het kleinere bedrijven Jacob Duijn in Baden. Soms echter zijn het tientallen hectaren tellende domeinen als Longridge in Zuid-Afrika of zelfs honderden in het Argentijnse Uco Valley: Salentein, de bezittingen van Mijndert Pon.

Vandaag kon ik er weer eentje bijschrijven die aan mijn internationale verzameling aan Nederlandse wijnmakers in den vreemde ontbrak. Aan de proeftafel verscheen Tru Miller, ondanks haar Engelse naam een volbloed Twentse. Sinds 1997 exploiteert zij samen met haar Amerikaanse echtgenoot en ex-bankier Adobe Vineyards in Valle de Guadalupe, Baja California in Mexico. En deze NedMex-formule blijkt succes te hebben.

Haar rode wijnen (Gabriel, een bordeauxblend, Kerubiel, een rhôneblend en Rafael, een blend van cabernet en nebbiolo) zijn uitgeroepen tot beste van het land. Wijnschrijver James Suckling heeft ze hoog zitten (92/100 en 93/100). Ze liggen in de kelders van Carlos Slim, de ondernemer die achter onze KPN aanzit. En daarbij werden ze twee jaar geleden geschonken tijdens het staatsbanket ere van het bezoek aan Mexico van Koningin Beatrix.

Het is dan ook niet zo dat Tru Miller, al zijn de prijzen stevig (v.a. $ 25,00), problemen heeft om haar 120.000 flessen tellende oogst aan de man te brengen. ‘Meer dan 90 procent wordt al in Mexico verkocht. Als Nederlandse lijkt het mij gewoon leuk dat mijn wijnen ook hier verkocht worden. Het is puur chauvinisme.’ Vervolgens schudt zij mij de hand en vertrekt. Zij heeft nog een paar mogelijke importeurs te bezoeken.