Marley is weer mens

Marley. Regie: Kevin Macdonald. In: 12 bioscopen.

De Jamaicaanse zanger Bob Marley (1945-1981) is ook ruim dertig jaar na zijn dood nog steeds een wereldwijd fenomeen. Of je nu in Japan of Zuid-Afrika bent, overal kom je wel iemand tegen in een ‘reggae’-T-shirt in het geel, groen en rood van de Ethiopische vlag, met de dreadlocks van de rastafari op het hoofd, of een joint in de hand, al zal die niet voor iedereen met dezelfde meditatieve bedoelingen worden opgerookt.

Kevin Macdonald (Last King of Scotland, de YouTube-documentaire Life in a Day) weet in zijn documentaire Marley van het icoon weer een mens te maken, zonder de mythe te ontkrachten. In chronologische volgorde voert hij de kijker langs Bob Marley’s jeugd, als zoon van een zwarte tienermoeder en een oudere Engelse legerkapitein die verder geen rol in zijn leven heeft gespeeld, via de eerste muzikale successen, tot de uiteindelijke mix van rastafari-geloof, humanistisch politiek-engagement, en muzikale toegankelijkheid die hem zo groot heeft gemaakt.

Macdonald neemt zijn tijd. Marley’s levensgeschiedenis wordt gereconstrueerd aan de hand van veel nieuwe interviews en een schat aan archiefmateriaal. En nog is het eindresultaat te kort om alle finesses precies te doorgronden van onder meer Marley’s bemoeienissen met de Jamaicaanse politiek. Want er is ook nog muziek, geweldig geremixt en genoeg om niet te vergeten dat Marley vooral een muzikant was, maar ook weer niet zoveel dat Marley een veredelde concertfilm wordt.