Column

Verweesd

Ze kwamen naar het Hilversumse Mediapark in een te grote touringcar met de tekst „reiscomfort in optima forma”. Wat op een of andere manier wel paste bij de stijl van hun grote politieke liefde.

Maar zijn allure hadden ze niet. Toen ze uitstapten bij de plaats van de moord, zag je gezichten met de fletse kleur van te lage inkomens, gecombineerd met een paar decennia stevig doorroken. Ze kreunden over moeilijk knieën, sommigen riepen „hè, hè” of dat ze „dood” gingen van de honger: broodjes voor onderweg vergeten. Eén oude mevrouw zat, met om haar hals een fikse brace, strijdbaar in een rolstoel.

Dit was de tiende bedevaart van de stichting Beeld van Pim. Vorig jaar gingen er nog maar vijftien man mee, nu veertig. Een opleving.

Ze hadden elkaar meteen na de moord leren kennen, vertelde ceremoniemeester Jennifer Vetter. Deze mensen kwamen toen iedere dag naar Pims huis.

Hoe lang, vroeg ik.

Jaaaaaren, zei Jennifer.

Ze dronken daar samen koffie, soms wijn, met een stukje kaas, als er iemand jarig was. Zo werd het toch nog gezellig, kwam van het een het ander en voor ze het wist mocht Jennifer van Rotterdamse stadsbestuurders, die plotseling erg benauwd waren hun aansluiting bij het volk te missen, in het huis van Pim een6 mei-herdenking organiseren. In het huis van Pim!

Straks gingen ze naar Rotterdam, voor de stille tocht met deze politici en andere denkers, die daar zouden spreken op een symposium over ‘De verweesde samenleving’.

Benieuwd wat daar nu weer uit kwam.

De verweesde samenleving leek me toch vooral dit ontroerend zootje ongeregeld. Er waren misschien een paar gekken bij, maar meer mensen van het type hart van goud. Opvallend vaak zeiden ze in de ouderenzorg te werken, of met gehandicapten. En nu reciteerden ze rond de kleine plaquette in het plaveisel hun zelfgeschreven versjes:

„Pim nam de Nederlandse samenleving op de schop, linkse Nederlanders sloegen zichzelf tegen de kop.”

„Je had veel lef! Toch vonden velen jouw mening echt niet klef!”

„Jesaja, vers 1.”

Die laatste was Hilbrand Nawijn. Helaas hing een hardnekkige druppel aan de neus van de voormalig LPF-minister van Vreemdelingenzaken en Integratie, tevens deelnemer aan het tv-programma So You Wanna Be a Popstar, want Nawijn had zijn eigen fotograaf meegenomen.

Omdat we tegelijk aankwamen, kon ik zien hoe hij al op de parkeerplaats begon te poseren, stram naast zijn auto, de handen langs het lichaam, borst en buik vooruit. Alsof nu ergens het Wilhelmus zou losbarsten. Maar er was verder niemand. En ik had hem aanvankelijk niet eens herkend.

Het eenzame klik-klik-klik van de fotograaf, die alles begreep, en dus extra omstandig door de knieën ging om de kleine man nog één keer vast te leggen.