‘Mijn crush was er nog’

Jeroen Bos (1980), acteur over zijn grote liefde Mike.

Mike in Barcelona, 2008

Hun onopgemaakte bed, hun gekibbel en liefkozingen, Jeroens onderbroek en Mikes kamerjas, alles is te zien op het podium. Ze zijn een stel en spelen een spel.

‘Op mijn jongenskamer in Hendrik-Ido-Ambacht had ik een eigen tv. Midden jaren negentig begon Veronica met The Lounge, een talkshow waarbij kijkers live naar de studio konden bellen. Mike Starink presenteerde, en dat deed hij zo leuk en spontaan. Ik vond hem ook heel knap. Ik was best een beetje verkikkerd op hem.

„Als bekende Nederlander maakte Mike geen geheim van zijn homoseksualiteit, maar hij praatte er ook niet over. Indiscrete vragen van bellers wimpelde hij af. Zelf zat ik in die tijd nog in de kast. Ik was bang dat mensen me opeens anders zouden zien of me in een hokje zouden stoppen als ik zou vertellen dat ik homo was. Op mijn negentiende heb ik het aan mijn vrienden verteld. Een jaar later werd ik voor het eerst zo serieus verliefd op een jongen dat ik hem aan mijn ouders wilde voorstellen, dus toen moest ik wel. Het ging heel goed. Ik had het vooral mezelf moeilijk gemaakt.

„Met dat eerste vriendje bleef het zes jaar aan. Onze levens liepen steeds meer uit elkaar. Hij was binnenhuisarchitect en wist al precies hoe zijn toekomst eruit moest komen te zien, en ik was nog een beetje een doelloos projectiel. Na de havo had ik marketing en communicatie gestudeerd in Rotterdam, maar ik voelde me in het uitgaansleven meer op mijn plek dan op kantoor. Ik werkte in de horeca.

„Eenmaal weer single durfde ik het roer opeens radicaal om te gooien. Ik las dat theatergroep Rotjong acteurs zocht – ik had alleen wat ervaring als fotomodel, maar ik deed auditie en werd aangenomen. Ik heb er in drie jaar tijd zoveel mogelijk praktijkervaring opgedaan.

„Mijn vrienden zaten allemaal op Hyves. Ik deed er weinig mee, maar toen ik op een avond een foto van Mike Starink ontdekte, stuurde ik hem een smiley. Ik had zijn tv-werk sinds de Lounge niet meer zo gevolgd, maar mijn crush was er nog. Mike krabbelde iets terug; we gingen sms’en, bellen, en toen zei hij een keer: ‘Hoe laat ben je morgen klaar met werken? Dan kom ik je halen.’ De volgende dag reed hij naar Rotterdam en ging kalm aan de bar zitten wachten tot ik klaar was. Mike redt zich overal wel.

„Die nacht bleef hij bij me slapen, en sindsdien zijn we zoveel mogelijk bij elkaar. Het is nu vijf jaar aan. Sinds oktober 2009 staan we ook samen op het toneel in een stuk van Paul Haenen, In bed is het fijn toeven. Een tweede stuk met dezelfde personages is net in première gegaan. Paul en Mike zijn al jaren bevriend en Paul heeft beide stukken speciaal voor ons geschreven, al putte hij voor de tekst uit een heleboel verschillende levens en verhalen. Toen hij ons vroeg stond ik met mijn oren te klapperen – wat een eer. Mensen vragen vaak of het niet moeilijk is om ook nog zo nauw samen te werken, maar Mike en ik vinden het fijn. De lappen tekst van Paul konden we lekker thuis uit ons hoofd leren, en we kunnen repeteren zonder ingewikkelde afspraken te hoeven maken.

„Drie jaar geleden ben ik naar Amsterdam verhuisd en bij Mike ingetrokken. Het past precies – ik had niet veel spullen, alleen kleren en mijn collectie Transformer-poppetjes. Die moeten in chronologische volgorde op een speciale plank staan, daar ben ik heel streng in. Ik zie het meteen als Mike ze heeft aangeraakt. Mike is praktischer, aardser dan ik; een keiharde werker die ook goed kan genieten. Ik ben wat spiritueler en analytischer ingesteld. We vullen elkaar aan.

Hij werkt nog steeds parttime in de kroeg, en Mike is druk met tv-werk. Samen lekker thuis niksen, zoals ze in het stuk doen, dat hebben ze echt moeten leren. Het lukt steeds beter.