Column

Jan Kees de Jager is helemaal geen held

De kandidaten voor het lijsttrekkerschap van het CDA zijn bekend. De aanmelding sloot afgelopen vrijdag, maar de gedroomde kandidaat zit er niet bij. Jan Kees de Jager, veruit de populairste CDA’er bij CDA-stemmers en bij andere kiezers, bedankte ook dit keer weer voor de eer. Partijvoorzitter Ruth Peetoom hoopte hem nog even over te halen, aangemoedigd door CDA-prominenten als Ab Klink. Maar helaas. Onze hardwerkende, olijke minister van Financiën is te druk met „het solide maken van de overheidsfinanciën” om zich op een verkiezing te storten.

Waar komt toch die adoratie voor Jan Kees de Jager vandaan?

Het zal te maken hebben met zijn a-politieke imago. Als De Jager door journalisten gevraagd wordt waarop de overheid moet bezuinigen, dan antwoordt hij: „Dat is aan politici.”

Ministers van Financiën lijken op bestuurders in een zakenkabinet en zijn daarom doorgaans behoorlijk populair. Van die mensen die boven de politiek staan maar gewoon naar behoren het land leiden. Ze hoeven zich niet te verlagen tot politieke spelletjes, nee, zij passen op de centen.

Op het NOS Journaal zagen we de afgelopen jaren hoe hard Jan Kees de Jager op onze centen past. Dag en nacht zorgde hij ervoor dat de Grieken, de Italianen en de Spanjaarden van onze centjes afblijven. Nou ja...van de meeste van onze centen. Nou ja... als alles weer op zijn poten terecht komt en ze de meer dan 1.500 miljard euro aan Europese leningen met rente terugbetalen. Op Twitter meldde Jan Kees onlangs nog dat hij om zeven uur ’s ochtends na een nacht vergaderen in Brussel zijn hotelkamer niet inkwam. Zijn elektronische sleutel was geblokkeerd.

En vorige week deed Jan Kees de Jager voor ons hetzelfde in Den Haag. Hij wandelde zijn benen onder zijn lijf vandaan om een bezuinigingsakkoord aan elkaar te smeden tussen VVD, CDA, GroenLinks, D66 en de ChristenUnie. De analyse achteraf was: Jan Kees de Jager lukt in twee dagen wat Mark Rutte in zeven weken niet is gelukt.

Die heldenstatus van Jan Kees de Jager is onterecht. Hij heeft niet gedaan waarvoor we hem hebben aangesteld: passen op de centen.

Want hoe zijn we eigenlijk in de potsierlijke situatie beland dat we binnen twee dagen een begroting in elkaar moesten timmeren, omdat anders een Brusselse boete van 1,2 miljard euro dreigde?

Simpel. Jan Kees de Jager greep niet in. In de hoop dat de economische groei misschien wel zou meevallen negeerde De Jager alle signalen dat het begrotingstekort razendsnel opliep.

Vorig jaar herfst kon hij al aan zien komen dat de Brusselse deadline niet gehaald zou worden. In 2013 moest het tekort 3 procent bedragen, maar de economie verslechterde toen al snel. In december werd het officieel: toen voorspelde De Nederlandsche Bank een tekort in 2013 van 3,7 procent.

Toch koos het kabinet ervoor te wachten tot maart dit jaar om in het Catshuis te gaan zitten. Dan zou de officiële voorspelling van het Centraal Planbureau komen, en daar moest per se op gewacht worden. Dit deed het kabinet in de volle wetenschap dat als het overleg zou mislukken, Nederland meteen met een groot probleem in Brussel zou zitten.

Terwijl Jan Kees de Jager met een vermanend vingertje spilzuchtige Zuid-Europese regeringsleiders afging om te vertellen dat ze hun huishoudboekje op orde moesten brengen, liep in zijn eigen schatkist het geld zo snel weg dat een enorme aanvaring dreigde met Brussel. En met de begrotingsregels die hij nota bene zelf had bedacht!

Al dit is vast ook allemaal de schuld van Geert Wilders en van Mark Rutte, maar onze minister van Financiën liet het gebeuren. Hij had de spelletjes spelende politici tot de orde kunnen roepen.

Hij moet op ons geld passen. En dat deed hij niet. Daar past geen heldenstatus bij.