Hansje was bevrijd

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Opnieuw Fez

Hansje Broekman (75), voormalig radiomaakster, vierde op 5 mei 1945 voor de deur van de familie Reeders, haar onderduikadres aan de Graaf Janlaan 18 in Zeist, het einde van de Tweede Wereldoorlog.

„We woonden in de Amsterdamse Rivierenbuurt. Als joods gezin moesten we in 1942 verplicht verhuizen naar Oost, naar het Afrikanerplein. Daar was het verschrikkelijk: kaalgeschoren hoofden, zweren, luizen en dagelijks mensen opgepakt. Mijn ouders zaten bij Roode Hulp Holland, een hulporganisatie verbonden aan de Communistische Internationale, en hadden contacten in het verzet. Op een dag kwam mijn oom Cor langs en bracht mij met de trein naar Zeist. Dat was op 21 mei 1943: mijn bevrijdingsdag, zeg ik altijd. Van driehoog-achter zat ik ineens in een groot, licht huis; een gezin van vijf zonen en één dochter en een groot speelbos. Het beste was de spirit van deze gereformeerde familie: volledig recht door zee. Ze behandelden me als een prinsesje. Voor buitenstaanders was ik het Amsterdamse nichtje. Ik was binnen of in het bos. Met de jongste zoon Jan, twee jaar ouder dan ik, deed ik krankzinnige dingen. Insluipen op landgoed De Breul waar de Duitsers zaten. Schaatsen bij landgoed Heidestein; ook verboden gebied. Oorlogskinderen zijn een beetje knetter: wat niet mag doe je toch. Soms kwam er post van mijn ouders, inmiddels ondergedoken in Hoorn. Ze maakten verhalenboekjes: moeder de tekst en vader prachtige tekeningen. In één pakketje zat een lichtblauw jurkje en een tasje: voor na de bevrijding. De oranje fez kwam van zolder. In mijn herinnering hoorde ik 4 mei al via de radio over de bevrijding. De volgende dag mocht ik voor het eerst naar de voorkant van het huis. In het dorp dropen rijen moffen af: verlepte gezichten, uitgejoeld. Daarna een tijdlang niks, totdat een Canadees op een motor langskwam met gele handschoenen aan. Wow! Dat vergeet ik nooit. Na enkele dagen kwamen mijn ouders. Eenmaal terug in Amsterdam was op straat spelen hopeloos saai. Ik paste niet bij kinderen die niets hadden meegemaakt. Dat is daarna niet meer veranderd.”

U kunt zelf ook een foto insturen. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ gemaakt wordt. Stuur aan: opnieuweenfoto@gmail.com