#EndThePainInSpain

Britse journalisten zijn doorgaans benijdenswaardige koppenmakers. Maar nu Spanje al maanden vooral de krant haalt als het volgende Europese zorgenkind, lijken ook zij niet meer te weten wat ze boven hun artikelen moeten zetten. Zo kopte The Financial Times al minstens tien keer ‘The Pain in Spain’, soms afgewisseld met ‘Rain in Spain’ of ‘The Fiesta is over’.

Pablo Rodríguez is deze clichés zat. De journalist van El Mundo riep zijn Angelsaksische collega’s deze week via Twitter op betere koppen te bedenken. Hij kreeg bijval van een Griek, die de term ‘Greek Tragedy’ beu was. En van een Argentijn, die in herinnering riep hoe tijdens de schuldencrisis van 2002 het ‘Don’t cry for me Argentina’ domineerde.

In een paar uur oogstte Rodríguez aardig wat kopsuggesties. Spanje kent zeventien regio’s en ook daar kan je in het Engels allemaal woordspelingen op maken. ‘Austerity in Asturias’, ‘Malady in Madrid’, ’Agony in Aragón’, etc.

Achter #EndThePainInSpain gaat meer schuil dan alleen ergernis over gebrek aan journalistieke creativiteit. Dat hun land aanhoudend slecht in het nieuws komt, baart veel Spanjaarden zorgen. Zoveel negatieve publiciteit doet schade aan ‘het merk Spanje’, vreest ook de regering.

Deze angst werd vorige maand op nogal botte wijze aangewakkerd door de Amerikaanse topdiplomaat Richard Boucher. „Niemand wil momenteel Spanje zijn”, zei hij op een top van industrielandenclub OESO. „Spanje is op dit moment alleen goed voor flamenco en rode wijn.”

Spanjaarden weten wel beter. Hun zelfvertrouwen wordt eerder gekwetst door de recente nationalisaties van Spaanse bedrijven in Latijns-Amerika. Dinsdag besloot Bolivia elektriciteitsbeheerder TDE te nationaliseren door Red Eléctrica Española eenzijdig te onteigenen. Argentinië deed half april al hetzelfde met YPF-Repsol.

De nationalisaties tonen dat de oud-kolonisator – zoals alle Europese landen – invloed verliest in het steeds zelfbewustere Latijns-Amerika. Europese multinationals en banken doen weliswaar goede zaken op het snel groeiende continent. Maar nu hun thuismarkt verslechtert, heeft het Oude Continent de Nieuwe Wereld momenteel harder nodig dan andersom. De latino’s zien dit ook. Het verandert de rolverdeling.

Om de banden met het continent aan te halen, vestigt Madrid veel hoop op een Ibero-Amerikaanse top, in november in Cádiz. Deze jaarlijkse ontmoeting verloor de afgelopen jaren echter aan gewicht. De meeste landen hebben hun komst nog niet bevestigd. Of ‘Cádiz’ alsnog een succes wordt, zal deels afhangen van de afloop van de Repsol-ruzie.

Madrid zou overwegen koning Juan Carlos persoonlijk uitnodigingen over te laten brengen. Het is de vraag of hij het verschil kan maken. Al voordat de vorst laatst op olifantenjacht ging, noemden de meeste latino’s zich republikein.

Merijn de Waal