Corsicaanse zuren

Bijna woonde Harold Hamersma op Corsica, waar de lokale biowijn noest en oprecht is.

Toen wij begin 2008 op Corsica achter de makelaar aanreden langs de kustlijn van de Golf van Liscia, zuchtten de kinderen: ‘Ze gaan weer eens een huis kopen…’ In deze verzuchting was een verfoeide vakantietraditie terug te horen. Overal waar wij neerstreken tijdens onze Europese reizen drukten wij onze neus tegen de etalageruit van de plaatselijke huizenverkoper. Om vervolgens onder het slaken van de kreet ‘Moet je kijken wat je hier krijgt voor nog geen twee ton, daar koop je bij ons niet eens een gangkast voor’ een selectie te maken uit het plaatselijke baksteen. Aldus kochten wij bijna huizen in de Ardennen, in zeven departementen in Frankrijk en op Ibiza.

En nu zouden we toch bijna zeker een afgelegen huis op een Corsicaanse berg met een piepklein privéstrandje (‘pieds dans l’eau’) aanschaffen. Daar zou ik dan rustig kunnen werken aan boeken en artikelen. Bovendien kon ik dan mooi berichten over wat Corsica op wijngebied te betekenen heeft. Ik zou geïnspireerd raken door de geur van de maquis (bestaande uit wilde kruiden, struiken en kreupelhout) en zou wat dieper duiken in de duizenden jaren oude geschiedenis van de wijnproductie van het eiland. Die productie kreeg in de jaren zestig een impuls toen Franse wijnmakers terugkwamen uit Algerije en zich vestigden aan de oostkust van Corsica om daar voornamelijk internationale druivenrassen aan te planten voor de massaproductie.

Rondrijdend over smalle kustwegen zou ik mij erover verbazen dat er hier nog geen sprake is van wijntoerisme, terwijl alle randvoorwaarden daarvoor toch aanwezig zijn. Grote stranden. Kleine dorpen. Stilstaande tijd. De decoratievrije, liflafloze keuken. Wild. Schapenkaasjes. Charcuterie van Corsicaans varken (een kruising tussen een gewoon varken en een wild zwijn). En natuurlijk de puurheid van de wijngebieden.

Eerst zou ik Patrimonio in kaart brengen, zowel een stad als de oudste van de negen appellations op het eiland. Daar zou ik kennismaken met de ruim dertig, vooral biologisch werkende wijnboeren. Uit hun mond zou ik dan optekenen dat de introductie van de internationale druivenrassen de lokale producenten gestimuleerd heeft om lokale, bijna vergeten wijndruiven te herontdekken, zodat er nu weer levendig wit wordt gemaakt van bianco gentile en eigenwijs rood van morescone, carcajolo negre, nielluccio en sciacarello.

‘Staan die gecompliceerde namen een grote appreciatie in de weg staan?’, zou ik mezelf afvragen. En ik zou het antwoord onder meer zoeken bij Stéphanie Olmeta in Patrimoniom waar ik proefnotities zou maken van haar rode 2008: ‘Noeste, oprechte bio. Afkomstig van lokale held de niellucciu. Ooit op het eiland aangeplant door de Italianen uit Genua die in hun landjepikperiode Corsica tot aan het eind van de 18de eeuw in bezit hadden. Vermoed wordt dat nielluccio (ook wel niellucciu) verwant is aan de sangiovese. Aan de zuren te proeven zou het mij niet verbazen. Let wel: dat zijn goede zuren. Niet van zuurpruimen. Mooie zuren. Van rijp rood fruit. De zuren van zure besjes en kersen. Van beschaduwde bramenstruiken ook. Intelligente, uitdagende zuren. Omgord met houvast-tannines. Een speels haasje-over van roosternootjes.’

Kent u die mop van die wijnschrijver die naar Corsica ging om een tweede huis te kopen? Inderdaad, die ging niet. De val van Lehman Brothers datzelfde najaar gecombineerd met mijn daaruit voortvloeiende state of mind plus de kostbare luchtverbinding voorkwamen het. Maar zo gemakkelijk komt een traditie niet van mij af. Ik zoek verder. Nu maar iets dichterbij. Eind juni vertrek ik naar Berlijn om daar jurylid te zijn tijdens Rewards of Patience, een proeverij waar onder andere meer dan vijftig jaar oude wijnen van het Australische Penfolds moeten worden beoordeeld. En Berlijn, dat schijnt tegenwoordig heel inspirerend te zijn. Bovendien kan ik daar op mijn gemak een tweede huis gaan zoeken. De kinderen gaan niet mee. Inmiddels zijn die het eerste huis uit.

Stéphanie Olmeta 2008, Patrimonio, Corsica 10,50 euro (minimum afname zes flessen, dd-produitsdecorse.nl)