Brieven opinie over declareren in de zorg

Met de zorg ging het al mis bij het ziekenfonds

De constatering van Luc Matter (Opinie & Debat, 28 april) is juist, maar zijn analyse niet.

Tot voor kort kende Nederland een volledig publiek bestuurd zorgsysteem. Hierbij werd de dekking voor het overgrote deel gerealiseerd door ons ziekenfonds. Ook toen was er sprake van ongebreidelde kostenstijgingen. De gemeenschappelijke noemer van Amerikaanse en Nederlandse zorg is het third party payment-systeem. De derde is de zorgverzekeraar die (bijna) altijd betaalt.

Een kenmerk van het Nederlandse zorgmodel is voorts dat tot voor kort de zorgverzekeraar alle zorgaanbieders diende te contracteren. Dit kostte nogal wat onderhandelingsmacht. Als je werd geconfronteerd met een te veel declarerend ziekenhuis, kon niet worden besloten deze aanbieder het volgende contractjaar links te laten liggen.

Sommige verzekeraars gaan nu voorzichtig over tot selectieve contractering, vooral omdat de minister niet meer van plan is deze jaarlijkse kostenstijging te accepteren.

Uiteindelijk betaalt de zorgverzekeraar de rekening. De premies moeten worden opgebracht door ons. Voor het eerst hebben de verzekeraars afdelingen ingericht die het declaratiegedrag van de individuele aanbieders vastleggen en analyseren.

Valt het buiten de norm, dan zal de zorgaanbieder rekening moeten houden met het feit dat het nieuwe jaar niet alleen nieuwe kansen, maar ook kwade risico’s kent.

De erfenis van het oude systeem is dus een schrijnend gebrek aan efficiency en klantvriendelijkheid. Sommige gezondheidseconomen, onder meer in Groningen en Tilburg, betogen zelfs dat de zorg tot 30 à 40 procent goedkoper kan.

Inefficiënte zorg is evenwel onveilige zorg. In het verleden konden de ‘FONA-commissies’ vaak een slapend bestaan leiden en konden de sterftecijfers in de zorg onder de pet worden gehouden. De verzekeraars bezitten inmiddels het wettelijke en organisatorische instrumentarium om beide problemen aan te pakken. Het gaat erom hiervan gebruik te maken en niet terug te schrikken omdat zorgaanbieders de politieke kaart spelen.

J. Houkes

Emmen

Ik kreeg een rekening van een arts bij wie ik nooit was geweest

Het opiniestuk van Luc Matter is mij uit het hart gegrepen. Vorig jaar ontving ik een rekening van de zorgverzekeraar met een te betalen bedrag voor de verplichte eigen risico. Ik zou in een academisch ziekenhuis zijn geweest en had daar een consult gehad bij een KNO-arts.

Hier klopte werkelijk niets van. Ik was daar niet geweest. De zorgverzekeraar zei dat hij de rekening al had betaald en dat ik zelf maar contact moest opnemen met het ziekenhuis.

Het heeft mij heel veel moeite gekost om bij de specialist, via zijn secretaresse, gedaan te krijgen dat er werd toegegeven dat er een fout was gemaakt.

Of de zorgverzekeraar het ten onrechte betaalde bedrag heeft teruggekregen, vermeldt de geschiedenis niet. Bij mij is wel het ten onrechte opgevoerde eigenrisicobedrag gecrediteerd. Al met al heeft het meer dan drie maanden geduurd.

Ik begrijp van Matter dat deze ‘fouten’ veel vaker voorkomen. Zou het niet beter zijn als iedereen na een bezoek aan ziekenhuis een verklaring ondertekent waarin staat waar je die dag voor bent behandeld? Zo kan een arts niet zomaar iets declareren en ben je zelf goed op de hoogte van wat iets kost. Nu is het net alsof je je creditcard afgeeft bij het ziekenhuis en het niet uitmaakt welk bedrag er zal worden afgeschreven.

Lenie de Zwart

Den Haag

Verzekeraar en overheid voeren rol niet goed uit

Het artikel van Luc Matter legt de vinger op de zere plek. De zorgverzekeraars nemen de rol van begrenzer van de zorg niet op zich. Hierdoor is er geen effectieve rem op de zorgconsumptie.

Bij het ontwerpen van het systeem van zorgfinanciering werd aan de zorgverzekeraars de rol van inkoper, opkomend voor het belang van hun verzekerden, toebedeeld. In de praktijk maken zorgverzekeraars afspraken met zorgaanbieders en bewaken ze vooral de budgetgrens. Wat binnen het afgesproken budget gebeurt, lijkt de zorgverzekeraars niet heel veel te boeien. Er is in dit systeem geen enkele prikkel om te streven naar kostenvermindering.

Zorgverzekeraars gebruiken de premies als sluitstuk van hun financiële huishouding. Omdat de premies al jaren allemaal dezelfde kant op bewegen, heeft de burger niet veel echte keuze.

Het ministerie van Volksgezondheid heeft niet alleen niet in de gaten dat de zorgverzekeraars hun rol niet oppakken, maar gaat zelfs in mee in deze denkrichting. Het wetsvoorstel dat een winstuitkering in de zorg mogelijk moet maken, gaat uit van dezelfde denkfout.

Het is tijd dat de zorgverzekeraars hun rol als kostenbewaker scherper invullen. Het is verstandig als ook op het ministerie duidelijk is wat deze rol hoort te zijn.

Jos de Jong

Eelde

Ook in de apotheken wordt veel geld verspild

Luc Matter heeft zijn punt leuk opgeschreven. Sommige dingen zijn heel herkenbaar, zoals de verspilling bij de medicijnverstrekking in de apotheek.

Om het voor de medewerkers zo gemakkelijk mogelijk te maken en om de medicijnen klaar te leggen als ik ze kom afhalen, stuurt mijn huisarts een recept rechtstreeks elektronisch naar de apotheek. Toen ik daar laatst in de namiddag een volgnummer trok, telde ik tien nummers voor mij. Het stond er vol met vertwijfeld om zich heen kijkend publiek. Dit kon nog weleens even duren. Ik nam mijn toevlucht tot de leestafel in het wijkcentrum en ging een half uurtje later maar eens kijken hoe ver ze waren. Het schoot op. Nog twee nummers en ik mocht naar voren komen.

Gelukkig bleek het recept aangekomen. De bereiding kon een aanvang nemen, alsmede het gedraaf tussen de computer, de printer voor de sticker op het doosje, de factuur, de zeven bijlagen met wat ik moest weten over dit medicijn en de voorraadkast met de medicijnen.

Na een kleine tien minuten kwam de apothekersassistente mij enigszins onthutst vertellen dat de medicijnen voor eigen rekening kwamen, las voor wat er op het doosje stond, wees mij op de aparte bijsluiter in het doosje en printte nog even een kassabon. Het totaalbedrag was 0,32 euro, inclusief btw.

Hans Kroese

Hoorn