Asfaltplein

Met mijn gezin loop ik over het plein naast de school die ik eind jaren zeventig bezocht. Door de geur van het plakkerige asfalt word ik teruggebracht naar die ene dag dat alles klopte: ...Voetbal op het asfaltplein was waar we voor leefden, maar jongens als ik werden altijd als laatste gekozen. Op die ene dag gebeurt iets bijzonders: alles gaat vanzelf, ik voel me de held van het plein. Een week later word ik gevraagd voor het schooltoernooi. Halverwege mijn eerste wedstrijd komt de bal op mij toevliegen en met een briljante omhaal schiet ik de bal in de kruising van het doel...

Ik laaf me aan de bewonderende blikken van mijn gezin, maar breng mij daarmee in gewetensconflict: moet ik vertellen dat de kruising van ons eigen doel was en dat dit de laatste minuut is die ik ooit in ons schoolelftal gespeeld heb?