#twitlit: ‘discussiëren over een roman in 140 tekens kan!’

De twitterleesclub #twitlit die Bas Heijne een maand geleden begon, trok veel bekijks. Veel lezers hadden een mening over Amy Waldmans The Submission, waaronder Lodewijk Asscher en Heleen Mees. Heijne had zelfs een twitterinterview met Waldman. Op naar het volgende leesclubboek.

‘Discussiëren over een roman in 140 tekens, wie zegt dat het niet kan?’ Dat schreef ik een maand geleden, aan het begin van een literair experiment – een leesclub op Twitter. Ja hoor, het bleek te kunnen, en hoe – verrassend veel lezers hadden zin om over The Submission (De Inzending), de debuutroman van Amy Waldman, met elkaar in gesprek te gaan. Gasten Lodewijk Asscher en Heleen Mees gingen op Twitter in op hun leeservaring en tenslotte beantwoordde Waldman zelf vragen van haar #twitlit lezers. De hectiek van een conversatie via het toetsenbord van haar telefoon was ook voor haar nieuw: „I did enjoy it! Among other things it made me think a lot about the relationship between my brain and my fingers…

Alle reden dus om door te gaan.

Het boek voor de maand mei is opnieuw een debuut: Open City, van de Nigeriaans-Amerikaanse schrijver Teju Cole.

Het toeval wilde dat Waldman en Cole vorige week samen optraden in een New Yorkse boekhandel, maar hun debuten verschillen radicaal van elkaar. Waar het verhaal The Submission wordt voortgestuwd door een sterke intrige, daar lijkt in Open City iedere intrige te ontbreken. De rustige, bijna achteloze eerste zin zet de toon: ‘Dus toen ik vorig jaar herfst aan mijn avondwandelingen begon, ontdekte ik dat Morningside Heights een mooie plek was om van daaruit de stad in te gaan.’

De ik-persoon Julius, een psychiater in opleiding met een Nigeriaanse achtergrond, verhaalt van zijn eenzame omzwervingen in New York. Later gaat hij op zoek naar zijn oma in Brussel. Hij laat mensen die hij tegenkomt hun verhaal doen, overpeinst hun woorden en associeert die met ervaringen uit zijn verleden. Gaandeweg in de roman tekent zijn eigen leven zich af; de achteloze, alledaagse observaties vormen, zo blijkt, de bedding voor een overpeinzing van grote thema’s: identiteit, ras, eenzaamheid, de dood.

Amerikaanse critici waren vrijwel unaniem enthousiast toen Open City vorig jaar verscheen. Het boek prijkte op meer dan twintig eindejaarslijstjes van beste boeken. Vanwege zijn subtiele, beschouwelijke stijl werd Cole steeds weer vergeleken met de Duitse schrijver W.G. Sebald en de Zuid-Afrikaan J. M. Coetzee – vergelijkingen die de bekende criticus James Wood in een lange recensie in The New Yorker weer relativeerde: ‘This busy campaign for allies does a disfavor to Teju Cole’s beautiful, subtle, and, finally, original novel.’

Adriaan van Dis leest met ons mee – later deze maand ga ik met hem in gesprek over het boek. Teju Cole beantwoordt aan het eind van de maand vragen van zijn lezers. Allemaal op #twitlit.

Dit artikel werd gepubliceerd in NRC Handelsblad op Vrijdag 4 mei 2012, pagina 2 - 3.